Imola, 1 mei: iedereen denkt dan onmiddellijk terug aan dat gitzwarte weekend van 1994, toen Ayrton Senna en Roland Ratzenberger de dood vonden. Er werden op die datum echter in de geschiedenis nog Formule 1-races gehouden in Imola. Zoals in 1983 bijvoorbeeld, toen het F1-circus er neerstreek voor de vierde race van het seizoen, de Grote Prijs van San Marino. Het was tot nu toe een spannend en gebalanceerd seizoen geweest, met drie verschillende rijders en teams die met de zegebloemen aan de haal gegaan waren: Piquet (Brabham) won in Brazilië, John Watson (McLaren) was de beste in Long Beach en Alain Prost (Renault) was de beste in Frankrijk. Eén van de topteams die nog steeds droog stonden, was Ferrari. De Scuderia was dus vastbesloten om in navolging van Renault twee weken eerder ook voor eigen publiek opnieuw met de zege aan te knopen.
Tijdens de kwalificaties lieten de rode bolides reeds hun intenties blijken: René Arnoux pakte de pole, Patrick Tambay reed de derde tijd. Toen de als tweede gekwalificeerde Nelson Piquet bij de start met zijn Brabham niet van zijn startplaats op de eerste rij wegraakte, voerden beide Ferrari’s meteen het veld aan. De euforie zou echter van korte duur zijn, want de tweede Brabham-rijder, Riccardo Patrese, nam na een paar ronden de kop van de race over en leek op een vlotte zege af te stevenen. Tot een mislukte tankstop ineens roet in het eten gooide en Patrick Tambay aan de leiding bracht. Patrese zette echter na zijn pitstop onmiddellijk een helse achtervolging in en met nog een vijftal ronden te gaan had de Italiaan de leidende Ferrari te pakken.
De vreugde bij Brabham zou echter van korte duur zijn: een paar bochten nadat Patrese de leiding opnieuw had overgenomen, gleed hij bij het uitkomen van de Acque Minerali-chicane in de bandenstapels. Het thuispubliek, dat zonet nog de moed in de schoenen had zien zakken, was door het dolle heen. Want hoewel Patrese een Italiaan was, telde in Imola slechts één ding: Ferrari. Tambay werd niet meer bedreigd in de laatste ronden van de wedstrijd en behaalde een emotionele zege, voor zijn landgenoten Prost en Arnoux. Zo stonden er maar liefst drie Fransen op het erepodium. Een jaar na ‘het verraad van Imola’ en de tragische dood van Gilles Villeneuve een paar weken later op de omloop van Zolder, bracht Tambay het nummer 27 voor eigen publiek als eerste over de streep. Waar de dubbel van Ferrari een jaar voordien onder een grimmige sfeer begroet werd, vielen de toeschouwers elkaar nu juichend in de armen. ‘Gilles leeft’, kopten de Italiaanse kranten de volgende dag. Het was een wondermooie eerste mei, die stralende lentedag in 1983 op Imola. De gruwel van 1994 was nog ver weg…
Dit artikel is geschreven en ingezonden door SDG, een gewaardeerd forumlid van GPPits.net