Italianen hechten aan schoonheid. Men ziet die schoonheid ook. Men herkent en cultiveert het. Het land is doordrenkt met historie en nostalgie. Een vleugje romantiek, veel uiterlijk vertoon, stijl, passie en heroïek. Dat alles vindt men dan ook terug in de grootste naam die de autoracerij rijk is. De trots van racend Italië: Ferrari.

En Ferrari is niet zomaar een merknaam. Ferrari staat voor Alberto Ascari die zeven races op rij wint. Het staat voor Juan Manuel Fangio die opstoomt door de straten van Monaco. En het staat voor Mike Hawthorn en Peter Collins die jagend op elkaar over De Nordschleife razen. De historie is immens en een flink deel van die historie ligt op Monza. De tempel van de Italiaanse racefanaten, waar Enzo, de Commendatore, waarschijnlijk van bovenaf nog altijd neerkijkt op zijn nalatenschap. Monza is een symbool voor Italië. Vol schoonheid, nostalgie en een toefje glamour. De oude kombaan zal voor onverlaten zonder race-hart waarschijnlijk lijken op wat schuin oplopende betonnen platen, begroeid met wat onkruid en een vervallen en verroeste vangrail ergens bovenop. Maar wie verder kijkt weet wel beter. Het is een oermonument uit de racerij.

Vlak naast die kombaan ligt het huidige circuit. En op dat circuit werd vandaag weer een heel klein stukje geschiedenis geschreven. Want Fernando Alonso presteerde iets dat maar weinigen voor hem was gegeven: pole en een zege bij zijn Ferrari-debuut op Monza. Al maanden is de Spanjaard bezig om de harten van Italië voor zich te winnen. Geen interview gaat voorbij waarin hij niet eventjes het speciale van zijn team belicht. Waarin hij niet eventjes aangeeft dat er maar één team is dat écht telt voor hem. Nooit meer zal hij voor een ander team rijden, zo meldde hij recent. Want rijden voor Ferrari is het hoogst mogelijke voor een rijder.

Fernando Alonso won veel, heel veel, in zijn loopbaan. Inmiddels al 24 zeges en twee wereldtitels. In de geschiedenisboekjes ben je dan gewoon één van de besten ooit. Maar dat is niet genoeg voor Alonso. Hij wil meer. Hij wil speciaal zijn. En hij denkt dat dat alleen kan als hij bij Ferrari gaat horen. Maar al zijn eerdere pogingen ten spijt, dit weekend zette hij een reuzenstap. Drie dagen lang was hij agressief, gedreven, snel en foutloos. Een man met een missie dus.

Lange tijd was Jenson Button de beroemde luis in de pels van de Italianen. De wereldkampioen had de perfecte start en ging als eerste de Rettifilo in. Schrik in Italië, maar niet onverwacht. Alonso blinkt in vele dingen uit, maar starten is daar niet één van. Niet alleen Button deed dat beter maar ook Felipe Massa in de tweede Ferrari. Alonso liet zijn tanden zien toen Massa eventjes de hoop had om als eerste Ferrari coureur achter Button te mogen aanrazen en stelde orde op zaken. Ergens wel jammer, want het was uiterst interessant geweest om te kijken wat de teamleiding dan zou hebben gedaan. Ik gok dat het ze 100.000 dollar zou hebben gekost om de volgorde weer om te draaien. Maar zover kwam het niet. Alonso sloot aan áchter Button maar vóór Massa.

Ronde na ronde joeg Alonso vervolgens op Button zonder de Brit echt in hat nauw te kunnen drijven. Na een lange achtervolging maakte McLaren een einde aan de jacht en haalde Button binnen. Te vroeg, zo zou blijken. Alonso begreep de hint en versnelde nog maar eens. Uiteindelijk zou het nét genoeg blijken om even later, na een perfecte pitstop, bij het uitrijden van de pitstraat voor Button te komen. En zo zou het blijven. Voor Button was het ergens wel jammer. Hij reed een ijzersterk weekend na een moeilijke periode. Maar hij krijgt een dikke pluim, want ondanks dat de McLaren vandaag niet de snelste was, kon Button lang blijven hopen op een stiekeme zege.

Maar een zege van Button zou niet in het scenario hebben gepast. Monza winnen, voor een Ferrari coureur is dat een doel op zich. Zo’n ordinaire Britse bleekneus mag dat natuurlijk niet zomaar verpesten. Dat doel werd door Alonso bereikt. Vandaag was dat alles dat telde en dat is best opmerkelijk. Want Alonso is een koele en berekenende klassementsrijder die de wereldkroon als het ultieme doel heeft. Al jaren eigenlijk. Dit weekend dacht hij daar waarschijnlijk net even wat minder aan als anders. Dit weekend ging het om de harten van de tifosi. Om een plek in de geschiedenisboekjes. Missie volbracht.

Maar als Alonso morgenochtend breed grijnzend wakker wordt en de Gazzetta dello Sport openslaat zal hij ergens de WK-standen terugvinden. En zijn populaire zege brengt hem daarin van vijf naar drie. Negentien punten nog maar achter leider Mark Webber. Een flinke boost dus voor zijn titelkansen. Want tijdens de zegetocht van Alonso waren er weer allerlei incidenten die de titelstrijd beïnvloeden.

Zo ging onttroond klassementsleider Lewis Hamilton in de fout toen hij naast Felipe Massa kwam te rijden en de voorwielophanging resoluut de geest gaf. Einde race voor Hamilton. Andere titelpretendenten zoals de beide RedBulls worstelden het hele weekeinde met een wagen die ongeschikt is voor de hoge snelheden en de weinige bochten van Monza. Schadebeperking, meer zat er niet in voor Vettel en Webber. En zo kwam het dat de wereldtitelstrijd van 2010 nog altijd een grote tombola is. Aan het begin van een raceweekend worden de ballen door elkaar heen gegooid en een paar dagen later zien we wel weer wie er overblijft. Iedere keer is het weer een ander die wint. En iedere keer is het weer een ander die knullig in de fout gaat.

De wereldtitel van 2010 komt neer op nog vijf man en nog vijf races. De titel ligt voor het grijpen. Maar wie gaat hem pakken?

Ook gekeken naar de GP van Monza? Vertel het hier op de pits!