Soms denk je dat je na een jarenlange loopbaan als F1-volger vooraf redelijk kunt inschatten hoe een race zal gaan verlopen. De overtuiging waarmee Sebastian Vettel zaterdag naar de pole had gereden deed mij, en ongetwijfeld velen met mij, vrezen dat de race saai zou gaan worden. Niets bleek minder waar. De race in Sjanghai ontpopte zich tot een ware race-thriller met een prachtig plot dat zich langzaam en mysterieus leek te ontvouwen. Lewis Hamilton speelde een glansrijke hoofdrol. Sebastian Vettel, Jenson Button, Nico Rosberg, Mark Webber en Felipe Massa speelden de belangrijkste bijrollen.
Het scenario was goed uitgedacht. DRS, KERS, de Pirelli banden. Alles werd aangegrepen om een script in elkaar te draaien waarbij we overal actie zagen. Vooraan het veld, midden in het veld, achterin het veld en ook in de pitstraat. In het scenario was zelfs even tijd en ruimte gevonden voor een koddig moment toen raceleider Button, achtervolgd door Vettel, bij de jongens van RedBull stopte. De Oostenrijkse pitcrew bleek echter niet sportief genoeg om Button het rubber van Vettel te geven en wuifde de Brit door naar de buren van McLaren, waar ze hoofdkrabbend toe stonden te kijken wat hun coureur nou eigenlijk precies aan het doen was. Het gebbetje zou Button uiteindelijk de leiding kostten en die zou hij niet meer terug krijgen.
Zoals gezegd, het plot ontvouwde zich langzaam. Vettel, Button, Rosberg, Massa. Allemaal leken ze ergens in de race de beste papieren te hebben. Maar allemaal werden ze uiteindelijk door Lewis Hamilton hard om de oren geslagen. De Britse racer pur sang had zich meer dan een halve Grand Prix lang redelijk rustig gehouden en besloot op het juiste moment de handschoen op te pakken om te gaan doen waarin hij ongekend goed is: aanvallen. Vanaf dat moment was er eigenlijk geen houden meer aan. Niet voor Massa. Niet voor Rosberg. Niet voor Button. En zelfs niet voor wereldkampioen Vettel. Allemaal begrepen ze ineens dat het plot geen zoete zege voor één van hen in gedachten had, maar een heroïsche voor Hamilton.
Je hebt van die races die niet snel worden vergeten. Eens in de zoveel tijd komen er dan ook weer herinneringen naar boven aan de race waarin Nigel Mansell op Silverstone met een schijnbeweging Nelson Piquet verschalkte. Of aan de race op Donington waarin Ayrton Senna vijf man in één ronde te kakken zette. En ook denken we nog vaak terug aan die verregende race op Spa waarin Michael Schumacher op zijn slicks Damon Hill zwaar frustreerde. Allemaal zijn het klassiekers geworden. Allemaal waren ze uniek in hun wedstrijdverloop en stonden er die dag ware helden op. Maar de race van vandaag deed niets onder voor die races van toen. Ook deze door actie overladen wedstrijd kan rustig toegevoegd worden aan die lange rij van klassieke races, met Lewis Hamilton dit keer als ware held. Slechts zelden hoeft een uiteindelijke racewinnaar immers zoveel mensen in te halen als dat King Lewis vandaag heeft gedaan.
Hij was overigens niet de enige. Hetzelfde gold voor Mark Webber. Gezien de zegetochten van Vettel in de openingsraces van dit seizoen, leek Webber enigszins de schlemiel van het seizoen te worden. Zo werd zijn racesnelheid door cynische critici vergeleken met de snelheid van Vettel tijdens diens opwarmronde. Vandaag echter geen quasi-grappige opmerkingen over de prestaties van de Australier. Want vanaf P18 snelde hij vandaag, door een goede tactiek en veel inhaalwerk, naar een keurige en nooit gedachte podiumplek. Applaus voor Webber, die liet zien nog niet afgeschreven te mogen worden.
Maar ook los van de frontrunners zagen we leuke gevechten. De beide STR’s maakten er een leuke show van. Petrov en Heidfeld waren met hun aparte strategie bij verschillende gevechten betrokken. En ook meervoudige kampioenen als Alonso en Schumacher knokten bijna een race lang met elkaar. De Spanjaard won de onderlinge strijd dan wel net, maar reed na een andermaal trage start een amusante, maar niet bijster competitieve race. Net als vorig seizoen lijkt de man uit Oviedo in de openingsfase van het seizoen nog niet in grootse vorm. Een troost voor de miljoenen Ferrari-fanaten over de hele wereld is het feit dat Alonso ook vorig jaar pas in de tweede seizoenshelft zijn topvorm bereikte.
Buiten het amusement van deze energieke ochtend, is de grootste winst voor de verstokte F1-volger het gegeven dat Sebastian Vettel dit seizoen geen 19 races achter elkaar gaat winnen. Eigenlijk wisten we dat wel, zo groot was het gat naar de concurrenten de afgelopen races ook weer niet, maar het is wel zo prettig om dat bevestigd te zien. Lewis Hamilton heeft iedereen weer hoop gegeven op een spannend seizoen waarin het nog geen uitgemaakte zaak is wie er aan het einde van het jaar de stikker met startnummer ‘1’ op zijn neus mag plakken. Bovendien hebben we voor de tweede achtereenvolgende race kunnen zien dat de toevoeging van DRS, KERS en Pirelli, wel degelijk voor meer actie op de baan heeft gezorgd.
De actiefilm van vandaag is afgelopen maar de uiteindelijke plotwending doet smaken naar meer. Het enige dat enigszins teleur stelt vandaag is het feit dat we drie weken moeten wachten op het volgende deel.
Op naar Turkije!