Soms vervloek je een rijder, terwijl hij eigenlijk alles goed doet. Vandaag had ik dat met Nick Heidfeld. Aardige gozer die ik best een succesje gun, hoor. Maar vanochtend vervloekte ik hem eventjes. Zat ik daar, hoopvol voor de TV met een bak koffie en een gevulde koek. Wachtend op een ouderwets gevecht in de eerste paar ronden tussen twee titelfavorieten. Eindelijk zouden we weten of McLaren in race-pace een match zou zijn voor RedBull. Eindelijk!
Maar nee hoor. Er was weer eens iemand die het moest verzieken. Met een werkelijk briljante opening lanceerde Nick Heidfeld zichzelf in de top 2. Hamilton en Button konden niets anders doen dan Engelse vierletterwoorden schreeuwen in hun helm, braafjes aansluiten en Vettel uitzwaaien naar een nieuwe zege. En zo geschiedde. Het moet gezegd worden dat nadat Hamilton zich door de pitstops los had gewerkt van Heidfeld, het er inderdaad op leek dat hij Vettel bij kon houden. Maar zeker weten doen we dat nog steeds niet, want het zou goed kunnen zijn dat Vettel consolideerde en Hamilton juist pushte. Geen idee.
Maar ondanks het vervloeken van Quick Nick, kregen we een amusante race te zien op deze zonnige zondagmorgen. Zonnig althans voor ons, want boven Sepang hingen donkere wolken die echter weigerden een rol van betekenis te gaan spelen tijdens deze race. En dus konden we na Heidfeld, ook de weergoden vervloeken. Maar toch was er genoeg te zien. Veel inhaalwerk. Mede door het DRS-systeem. Bij tijd en wijle leuk in beeld gebracht door de regie zagen we vandaag een hoop ingenieuze flapjes op en neer gaan op het start-finish stuk. Je kan stellen dat de inhaalacties daardoor soms wat voorspelbaar waren, maar dan ben je wel een hele grote zuurpruim.
Bovendien doe je dan deze wedstrijd tekort. Want er waren simpelweg een aantal zeer mooie gevechten te zien. Schumacher vs Kobayashi was een best gevecht. Massa vs Webber evenzo. En natuurlijk het duel tussen Hamilton en Alonso, al moet gezegd worden dat dat duel misschien wel zo leuk was juist doordat DRS ontbrak. De vleugel van de Spanjaard vond het deze zondagmiddag allemaal wel best en weigerde om de hele tijd wat kansloos op en neer te wapperen. Alonso moest het dus zelf doen en ging er vol voor. Iets te vol zelfs. Want Alonso was zo veel sneller dan de op dat moment worstelende Hamilton dat hij zijn voorvleugel op de achterkant van de McLaren kapot smakte. Effectief was zijn race daarmee wel voorbij. Zonde, want Alonso leek op race snelheid zeker niet veel minder dan de McLaren’s.
Belangrijk aspect dit keer waren andermaal de banden van Pirelli. Zoals we allemaal wel weten inmiddels: ze slijten een toefje. En dat was vandaag ook visueel goed te zien. Links en rechts naast de ideale racelijn zagen we steeds meer rubber liggen. Uiteindelijk lag er zoveel dat er met behulp van wat Velpon-alleslijm er voor volgend jaar een extra bandenstapel bij elkaar gelijmd kan worden. Door de slijtage was er ogenschijnlijk iedere ronde wel iemand die de pitstraat opzocht. Het maakte de race om te zien soms wat rommelig en chaotisch, maar des te vermakelijker. Nadeel is dat rijders zo af en toe bewust gas terugnemen om banden te sparen, maar je kan nou eenmaal niet alles hebben. Voor de fans is de komst van Pirelli prima, dat roep ik al weken en daar blijf ik, eigenwijs als ik ben, dan ook bij.
Net zo kleurloos als hun livery is het optreden van Mercedes momenteel. Eventjes dachten de Duitsers aansluiting te kunnen vinden bij de top 3 teams, na wat positieve ontwikkelingen aan het einde van het testseizoen. Maar daar zien we vooralsnog bar weinig van terug. Matige kwalificaties, met allerlei problemen, en een diepgrijze race. Schumacher, dat moet gezegd worden, had een weergaloze start, waarna zich even later het mooie gevecht met Kobayashi voordeed. Maar uiteindelijk zakte hij weg in het middenveld. Eventjes kwam hij weer in beeld na een woeste uitglijder, waarop een pitbezoek volgde. Enkele puntjes waren het resultaat van zijn middag hard werken. Voor Rosberg was het veel erger. Een erbarmelijke start, geen snelheid en dus ook geen punten. Jammer joh. Volgende keer beter.
Ondanks dat er dus andermaal geen enkele spanning om de eerste plek te bekennen was, bleef de race tot in de slotronde boeien. Mark Webber, die bij de start accelereerde als een volgeladen DAF 66 met dakkoffer en caravan, probeerde uit alle macht om in de laatste twee ronden voorbij te komen aan Renault-rijder Nick Heidfeld, de verzieker van mijn middag. Het mocht weliswaar niet baten, maar Webber beperkte de schade met zijn vierde plek. Heidfeld mocht de gang naar het podium maken. Maar hoe snel hij zijn Renault ook over de baan heen had gestuurd, er was maar één Renault die vandaag werkelijk vloog. En dat was die van Petrov. Zijn mooie jump met vier wielen een meter boven de grond was op zich wel een 9.2 waard, maar de veel te ruwe landing deed het cijfer uiteindelijk zakken naar een 7.2 en zijn stuur hardhandig afbreken. De Rus gaat de komende weken aan zijn landing werken.
Na twee races kunnen we voorzichtig stellen dat het nog jonge seizoen wel potentie heeft. Er valt wel degelijk in te halen. Er zijn, mits het circuit het toelaat, wel degelijk mooie gevechten te zien. Door de komst van Pirelli is tactiek ineens weer een hot-issue en een team als Renault heeft zichzelf andermaal positief doen gelden. Allemaal goed voor de show. Enige punt van zorg is Sebastian Vettel. De RedBull is een geweldige wagen, zoveel is duidelijk. Met Mark Webber aan het stuur is dat niet zo’n ramp want die is heel goed bij te houden. Maar zet Vettel in die bak en je hebt een serieus probleem. Hij won inmiddels 5 van de laatste 6 races en het is te hopen dat zijn winning streak snel een halt toe wordt geroepen. Als de komende twee races weer door hem worden gewonnen, stel ik bij deze voor dat hij voortaan een omgekeerd DRS-systeem op zijn wagen geschroefd krijgt. Zo eentje die zijn vleugel op het rechte stuk juist nog verder dicht gooit. Voor ieder probleem is immers wel een regeltje te vinden in de wondere wereld van de Formule 1.
Op naar China!