Northamptonshire. In het groene Britse landschap, verscholen tussen cottages en weilanden, samengeknepen tussen villages met welklinkende en karakteristieke namen als Whittlebury en Silverstone, omsingeld door golfclubs als de Whittlebury Park Golf and Country Club en de Silverstone Golf club ligt The Home of British Motor Racing, zoals het bord bij de hoofdingang aangeeft. Het Silverstone Circuit heeft alles wat de Britse motorsport zoveel aanzien geeft in de wereld. Niet alleen een fonkelnieuw pitcomplex en hoofdtribune, maar ondanks alle recente wijzigingen nog altijd een heerlijk ritmische, uitdagende baan, met prachtige namen als Copse, Stowe, Abby en Chapel. Alles lijkt in het Engels mooier te klinken. Een vleugje romantiek. Historiek. Natuurlijk, Britten hebben een soort van arrogante manier als ze over hun sporten praten. Net zoals bij voetbal, voelen zij zich enigszins de grote vormgever van de autosport. Of dat zo is, is maar de vraag. Maar door de charmante, entertainende en respectvolle wijze waarop zij hun sport beleven, wordt de vermeende arrogantie hen snel vergeven.
En het moet gezegd worden: ze hebben ook wel een punt. Liefst tien verschillende Britten werden ooit wereldkampioen, geen land dat daarbij in de buurt komt. Ook bij de teams is de lijst schier eindeloos. Van Vanwall tot BRM en van Lotus tot Williams. Allemaal op en top Brits én kampioen. Na een zware periode voor de Britten, toen de door hen verfoeide Michael Schumacher de titels en zeges aan elkaar reeg, is er met de opkomst van Lewis Hamilton en Jenson Button ook weer wat te juichen geweest de afgelopen jaren. De toekomst lijkt nog hoopvoller nu Paul di Resta aan een succesvol debuutseizoen bezig is. En dus was Silverstone dit jaar al vroegtijdig stijf uitverkocht. Niet zomaar uitverkocht, nee, liefst 120.000 bierdrinkende, met Union Jacks wapperende en hoopvol gestemde Britten vonden op raceday tussen de cottages, weilanden, villages en golfclubs door, de weg van hun favoriete pub naar The Home of British Motor Racing. En zij kregen waar voor hun geld.
Want voor de zoveelste keer dit jaar ontvouwde zich een prachtige race. Al zullen de Britten balen van de knullige uitvalbeurt van Jenson Button, die door een loszittend wiel uit moest stappen, en de moeizame race van Lewis Hamilton, die uiteindelijk net buiten het podium eindigde, kan het bijna niet anders of de Britse racefans zullen met een heerlijk gevoel terug naar hun pub zijn gegaan. Het begon al goed. Even voor aanvang van de wedstrijd was er een stevige regenbui gevallen die een deel van het vernieuwde Silverstone blank had gezet, maar andere delen veel minder had getroffen. En dus waren er louter intermediates te zien op de verder droge startgrid. Waar polesitter Mark Webber vorig jaar nog lange tijd gelijke tred kon houden met Sebastian Vettel, blijkt dit seizoen dat hij het eigenlijk op ieder front moet afleggen tegen de Duitser. En dat bleek meteen weer bij de start. Nog voor de eerste bocht piepte Vettel al weer langs Webber en was de gebruikelijke volgorde alweer in ere hersteld.
Even leek het erop dat de wereldkampioen met zevenmijlslaarzen weg zou rennen, want op de dampige baan leek RedBull’s eerste uitdager Fernando Alonso, de snelheid van de WK-leiders niet te kunnen volgen. Maar niets bleek minder waar want de race bleef boeiend tot aan de vlag. Lewis Hamilton leek grote plannen te hebben toen hij heldhaftig binnendoor ging bij Alonso in de voormalige eerste bocht van Silverstone, Copse. De actie was mooi, schitterend zelfs, en bracht de 120.000 racefreaks in opperste vervoering, maar uiteindelijk zou Hamilton ver terug vallen. Hoe droger de baan, hoe trager de McLaren, zo leek het. Al speelden meer problemen het Britse team parten. Hamilton moest zuiniger gaan rijden om het einde van de race te halen en daarmee moest hij het podium opgeven. Het resulteerde uiteindelijk in een opwindende finale, toen Felipe Massa hem buitenom wilde passeren in de dying seconds van de race, maar Hamilton reeds gebonden leek aan de racelijn. De Brit dreunde met zijn voorkant in de flank van de Ferrari die eventjes uit balans raakte. Hamilton schoof binnendoor, Massa schoot wijd langs de baan maar hield het gas er vol overtuiging op en zij aan zij denderden over de finish. Hamilton won met slechts 0.24 voorsprong op Massa.
Het was bij lange na niet het enige spectaculaire gevecht van de dag. Eerder al had Massa een amusant gevecht met Jenson Button. Zij aan zij jakkerden zij door twee bochten en een recht stuk, seconden lang naast elkaar met, andermaal, Massa als verliezer. Ook Michael Schumacher had weer eens een enerverende race, en maakte het zichzelf extra lastig door zijn voorvleugel tegen Kamui Kobayashi aan flarden te rijden. De raceleiding kon het weer eens niet laten om een inschattingsfoutje onder moeilijke omstandigheden direct te bestraffen met een stop and go penalty. Het siert de voormalige kwelgeest van de Britten dat hij zich kon terugvechten tot een verdienstelijke negende plaats.
Vooraan profiteerde Fernando Alonso van de opdrogende baan en liet hij zien dat Ferrari klaar lijkt voor de laatste seizoenshelft. Ronde na ronde kwam hij dichterbij aan leider Vettel en zag het geluk op hem neerdalen toen hij de Duitser in de pitstraat kon passeren, na een mislukte RedBull-pitstop. Daarna was de strijd om plek 1 gestreden. Vettel kon maar niet voorbij komen aan de met problemen kampende Lewis Hamilton die daardoor onbedoeld Alonso de kans gaf om met grote passen uit te lopen op de rest van het veld. En het moet gezegd worden, Alonso reed indrukwekkend en liet zijn voorsprong razendsnel oplopen tot in de dubbele cijfers. Zonder om te kijken jakkerde de Spanjaard over de Britse racetempel op weg naar zijn inmiddels alweer 27e Grand Prix-zege, waarmee hij nu op gelijke hoogte komt met het Schotse race-icoon Jackie Stewart.
Het was pas de eerste zege van zijn fameuze team, maar het weerhield Alonso er niet van om na afloop toch nog blijk te geven van enige hoop op de wereldtitel. Al voegde hij er gelijk aan toe dat dat wel erg lastig gaat worden zolang het Sebastian Vettel maar niet lijkt te lukken om lager te eindigen dan een tweede plek, in race én kwalificatie. Het tekent de realiteitszin van de Spaanse toprijder. Want met de als derde geëindigde Webber in Vettel’s keilzog, lijkt de constructeurstitel sinds vandaag zo goed als beslist. RedBull’s vallen niet uit, Vettel kukelt nooit van het podium en Webber schraapt als een trouwe knecht de overgebleven punten gedienstig bij elkaar. Tel dat op bij de immense voorsprong van 110 (!) punten op het momenteel pruttelende McLaren en er moet wel een heel bizar WK-slot volgen wil RedBull de constructeurkroon nog mislopen.
Het mocht de pret van Ferrari niet drukken. Niet alleen een klinkende 216e Grand Prix-zege maar, wat misschien nog meer hoop geeft, de wagen lijkt in de race inmiddels een absolute match voor de RedBulls. Al moet gezegd worden dat het dan wel Alonso moet zijn die de wagen de sporen geeft, want Massa lijkt het tempo van zijn kopman maar moeizaam te kunnen volgen.
Helaas konden de Britten vandaag niet juichen voor een landgenoot. Silverstone heeft de naam en reputatie om Britten boven zichzelf uit te doen stijgen. Maar na Peter Collins, Jim Clark, Jackie Stewart, James Hunt, John Watson, Nigel Mansell, Damon Hill, Johnny Herbert, David Coulthard en Lewis Hamilton, kon er vandaag helaas geen nieuwe Britse zege worden toegevoegd aan de glorieuze historie van Silverstone. Ondanks het gemis van een Brit op het podium, zullen de toeschouwers voldaan naar huis zijn gegaan. Want als zij tussen de cottages, weilanden, villages en golfclubs door de weg terug naar hun favoriete pub hebben gevonden, zullen ze met veel plezier aan deze heerlijke racemiddag kunnen terugdenken.