koop F1 tickets facebook twitter instagram mail
www.ReserveDelenStore.NL
Column: Waar ging het mis voor Tony Fernandes?

De F1 heeft niet gewerkt, maar ik hou van Caterham Cars

Met deze raadselachtige woorden verlaat de Maleisische zakenman Tony Fernandes de wereld van de Formule 1. Hoe kan het dat deze man, die zijn zakelijke instinct vertrouwde op weg naar rijkdom, zo de fout in zijn gegaan in de koningsklasse van de autosport?

Een deel van het verhaal is te verklaren dat zakelijk instinct slechts een deel van het succes is. Men moet ook goed kunnen netwerken, organiseren én delegeren om een goede basis te leggen voor een positieve ontwikkeling in de Formule 1.

En het kan. Kijkt u maar naar Dr. Vijay Mallya. De Indiër toverde een gemankeerde Spyker om tot een redelijke subtopper. Doch begon Mallya niet vanaf nul, dat wel.
Terug naar Tony.

Tony Fernandes begon zijn loopbaan als accountant bij Virgin Atlantic Airways. Vervolgens werd hij aangesteld als algemeen directeur, en van 1992 tot 2001 vicepresident van de Warner Music Group.
Op 2 december 2001 werd de zwaar verlieslijdende AirAsia voor het symbolische bedrag van 1 Maleisische Ringgit gekocht door Tony Fernandes.

Onder Fernandes beleefde AirAsia een opmerkelijke wederopstanding. Al in 2002 maakte het bedrijf weer winst en begon het in recordtempo nieuwe lijnen toe te voegen aan het netwerk vanaf Kuala Lumpur International Airport. Hierbij waren de aangeboden tarieven steevast flink lager dan die van Malaysia Airlines.

Vanaf 2003 vloog AirAsia op steeds meer bestemmingen en kon het bedrijf al winst maken vanaf een bezettingsgraad van 52%! Maar over het algemeen draaide de zaak mooie winsten draaien, met gemiddeld 90 miljoen dollar winst per jaar tussen 2005 en 2010.

toen kwam de Formule 1 in beeld. Op 5 april 2007 kondigde AirAsia aan een samenwerking van drie jaar aan te gaan met Williams. De naam van de luchtvaartmaatschappij zou op de helmen van Nico Rosberg en Alexander Wurz en op diverse delen van de racewagens worden getoond.

Fernandes raakte meer en meer in de greep van de snelle wereld van de Formule 1.

Maar AirAsia werd succesvol doordat Fernandes ‘commitment’ toonde met en in het bedrijf. Diezelfde toewijding heeft de Maleisiër eigenlijk alleen in het eerste jaar van zijn Formule 1-team getoond.

Tevens leek Tony de politieke sores die je nu eenmaal als teameigenaar of teambaas ook op je moet nemen, te hebben onderschat. Fernandes dacht slim te zijn, toen hij in 2010 op slinkse wijze de rechten op ‘Team Lotus’ verschafte.

Het team heette aanvankelijk 1MalasiaRacing, maar Tony bedacht terecht dat een grote naam uit het verleden meer aandacht zou genereren. Dus ging hij om tafel zitten met David Hunt, de broer van.

David Hunt had Team Lotus gekocht, maar faalde om investeerders te vinden en ging in zee met Keith Wiggins, waarmee Pacific Team Lotus werd gevormd. De samenwerking kwam al binnen een jaar tot een einde wegens gebrek aan geld.

Het probleem was dat de fabrikant van straatauto’s [Lotus Cars] in handen was van het –eveneens- Maleisische Proton, die ook de boer op wilden in de Formule 1. Daardoor ontstond er een verwarrende splitsing tussen Lotus Racing, Lotus Cars en Team Lotus.

Op 27 april 2011 diende er een oplossing aan. Tony Fernandes kocht Caterham Cars, een typische Britse bouwer van kitcars en volledige auto’s op basis van de Lotus Seven. Het idee erachter was het toepassen van F1-techniek in de straatauto’s van Caterham, terwijl het merk zou worden gepromoot door het F1-team.

En zo werd in november 2011 Team Lotus Caterham F1.

Overigens had Fernandes ook een appeltje te schillen met Mallya, daar Force India meende dat de eerste auto van Team Lotus/Caterham gebaseerd was op de VJM01. Deze werd namelijk gebouwd door Aerolab/Fondtech en ontworpen door Mike Gascoyne.

Maar ging de zaak alleen nog tussen Force India en Aerolab, waarbij Force India uiteindelijk door de rechter niet in het gelijk werd gesteld.

De Indiase renstal werd zelfs verordonneerd tot het betalen van 850.000 dollar aan openstaande rekeningen aan Aerolab.

En dat waren de eerste twee jaren van Fernandes als teameigenaar! Vervolgens maakte de man de fout om maar vast te houden aan een uitgebluste Jarno Trulli. Al vanaf de prille samenwerking in 2010 bleek de Italiaan louter voor zijn pensioen rond te rijden, hetgeen in 2011 er niet beter op werd. Trulli klaagde een heel jaar over zijn stuurbekrachtiging!

Fernandes had hier de fout gemaakt om puur een grote naam aan te trekken, in plaats van een jonge wilde hond naast Heikki Kovalainen. Vervolgens werden de coureurs wel erg rijkelijk betaald, hetgeen niet normaal is voor een team dat net komt kijken en zeker geen zicht had op punten.

Trulli werd voor aanvang van seizoen 2012 gewipt voor de commercieel interessante Vitaly Petrov. Niet de eerste keer dat Fernandes uit commerciële overwegingen een coureur in de auto zette.
Petrov behaalde in de laatste race van 2012 [Brazilië] een P11, wat meteen het beste resultaat van het team is…tot op heden. Het mocht overigens niet baten voor de Rus, want hij werd vervangen door Fransman Pic die Giedo van der Garde als teamgenoot naast zich wist.

Intussen werd rivaal Marussia, voortgekomen uit Virgin Racing, steeds sterker en sterker. Het Brits-Russische team zorgde er wel voor dat zijn een talentvolle coureur in een van haar auto’s had zitten.
Marussia pakte in 2013 de felbegeerde P10 in het constructeurskampioenschap, waarop Pic en Giedo werden vervangen door Kobayashi en GP2-laagvlieger Markus Ericsson. De eerste tien in de Formule 1 hebben immers recht op prijzengeld. Dat was ook het moment waarop Fernandes genoeg begon te krijgen van de sport.

Tony wilde dit jaar nu eens die punten pakken, anders was het over en uit. Zo liet hij dat weten op de perspresentatie van Caterham in 2014. Naar mijn mening had hij de Zweed Ericsson dan niet moeten inzetten. Niet vanwege zijn talent maar puur vanwege diens sponsor, die belangen heeft in de luchtvaart, mag Markus gaan rijden. Tony Fernandes wil nog steeds met zijn AirAsia uitbreiden en hoop er iets leuks mee te kunnen bereiken.

Geen goede zet als je graag je eerste WK-puntje wil pakken. Dus als Caterham wéér achter Marussia eindigt in het constructeurskampioenschap, dan kan Fernandes alleen zichzelf als de grote schuldige aanwijzen.

En toen kwam Monaco 2014, Bianchi reed met zijn Marussia naar een P9 en pakte de eerste punten voor de nieuwkomers. Fernandes zag toen de bui al helemaal hangen, en liet zich niet meer zien in de buurt van zijn Formule 1-team.

Tony Fernandes zocht de schuld niet bij zichzelf.

Liever stak Fernandes zijn geld voortaan in de voetbalclub Queen Park Rangers, waarvan hij de aandelen [66%] van Bernie Ecclestone overnam. Dat bleek ook geen zoete inval, want de club heeft een schuld van 90 miljoen pond, waarvan 55 miljoen pond aan leningen bij Fernandes. Hij trok in de winterstop van 2012 nog de buidel voor grote aankopen, maar in april 2013 klopte de club bij banken aan om de lonen te kunnen betalen.

Commitment, de wil om te slagen was niet bij Fernandes aanwezig. De visie droogte te snel [of was geheel afwezig] op en de noodzakelijke offers werden niet gemaakt.
Voor Wiliams of McLaren is de Formule 1 een core-business, en anders is er de doorzettingsvermogen om te blijven investeren van Red Bull Racing. Zelf Marussia toonde meer commitment getuigde de groei die ze hebben laten zien vanaf seizoen 2012.

Die vasthoudendheid ontbrak bij Fernandes.

Daarna stelde Fernandes veel te laat een rechterhand, een CEO voor Caterham F1 in, Fernandes gaf zelf aan zijn aandacht niet optimaal te kunnen verdelen. Of misschien willen verdelen, want waarom ga je dan opeens een voetbalclub kopen?

Sinds 2010 is er minstens 175 miljoen dollar in het Formule 1-avontuur gestopt. Duur leergeld voor de les:

Alleen in de Formule 1 stappen als je jaar na jaar je slechts wil richten op de sport!

F1 nieuws

GP Pits Magazine
.