Auteur Topic: Ruimtevaart topic  (gelezen 24177 keer)

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #180 Gepost op: 01 augustus 2017 - 12:00:03 »
New Horizon baan over majestueuze bergen en ijzige vlakten van Pluto en Charon

Nieuwe beelden van Pluto en Charon die in 2015 zijn gemaakt door de ruimtesonde New Horizon(*1). Charon is de 'maan' van Pluto en is in 1978 ontdekt. De diameter van Charon is ongeveer 1207 kilometer, dat is iets meer dan de helft van die van Pluto. Het is de grootste van de 5 manen van Pluto t.w. Charon, Nix, Hydra, Kerberos en Styx. In tegenstelling tot Pluto, die bedekt is met bevroren stikstof en methaan, is Charon vooral bedekt met waterijs. Gedurende een Charon-jaar loopt de temperatuur uiteen van -258 tot -213 °C.



Ruimtesonde New Horizon baan over Pluto

Deze dramatische Pluto(*2) begint over de hooglanden ten zuidwesten van de grote uitgestrektheid van stikstof ijs vlakte genaamd Sputnik Planitia en eindigt door af te sluiten over het terrein van Tartarus Dorsa in het verre oosten. 



Ruimtesonde New Horizon baan over Charon

De al even spannende vlucht over Charon(*3) begint hoog boven het halfrond. New Horizons daalt over de diepe, brede kloof van Serenity Chasma en eindigt over de relatief vlakke, equatoriale vlaktes van Vulcan Planum en de 'waterburcht' bergen van Clarke Montes.

Groet,

C.G. de Beaufort

(*1) https://nl.wikipedia.org/wiki/New_Horizons
(*2) https://nl.wikipedia.org/wiki/Pluto_(dwergplaneet)
(*3) https://nl.wikipedia.org/wiki/Charon_(maan)

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #181 Gepost op: 07 augustus 2017 - 13:56:36 »
Voyager sondes nog steeds in communicatie na 40 jaar in de ruimte



De lancering van de Voyager-2 sonde, die plaatsvond op 20 augustus 1977. De meeste hier waren toen nog niet geboren... Krediet: NASA

Voyager-2, nu bijna 18 miljard km van de Aarde, reist naar het zuiden en komt naar verwachting binnen de interstellaire ruimte de komende jaren. Op de verschillende locaties van de twee Voyagers kunnen wetenschappers op dit moment twee regio's van de ruimte vergelijken waar de heliosfeer met het omringende interstellaire medium werkt met behulp van instrumenten die de geladen deeltjes, magnetische velden, lage frequentie radio golven en zonnewind-plasma meten. Het ruimste en langstlevende sonde van de mensheid, Voyager 1 en 2, behaalde in augustus en september 40 jaar operationele exploratie. Ondanks hun enorme afstand blijven ze dagelijks communiceren met NASA. Hun verhaal heeft niet alleen de generaties van huidige en toekomstige wetenschappers en ingenieurs beïnvloed, maar ook de Aarde-cultuur, waaronder film, kunst en muziek. Elk ruimteschip draagt ​​een gouden plaat van aardse geluiden, beelden en berichten.(*1) Aangezien de sonde duizenden jaren zou kunnen duren, zouden deze circulaire tijdcapsules ooit de enige sporen van de menselijke beschaving kunnen zijn. 'Ik geloof dat weinig missies ooit kunnen voldoen aan de prestaties van het Voyager-sonde tijdens hun vier decennia van exploratie', aldus Thomas Zurbuchen, associate beheerder van NASA. De Voyagers hebben talloze records in hun ongeëvenaarde reizen. Voyager-1, die op 5 september 1977 is gelanceerd, is de eerste die in 2012 die in de interstellaire ruimte kwam.  Voyager-2, gelanceerd op 20 augustus 1977, is het enige sonde die door alle vier de buitenste planeten - Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus is gevlogen. Hun talrijke planetaire ontmoetingen omvatten het ontdekken van de eerste actieve vulkanen buiten de Aarde, op Jupiter's moon Io, hints van een ondergrondse oceaan op de maan van Jupiter Europa, de meest aardse atmosfeer in het zonnestelsel, op de maan van Saturnus Titan, de opgeruimde, ijzige maan Miranda in Uranus en ijskoud geysers op de maan Triton van Neptunus. Hoewel de ruimteschepen de planeten ver achter zich hebben gelaten, sturen de twee probes nog steeds waarnemingen over omstandigheden waarin de invloed van onze zon afneemt en de interstellaire ruimte begint. Voyager-1, nu bijna 21 miljard km van de aarde, reist door de interstellaire ruimte noordwaarts. De sonde heeft onderzoekers geïnformeerd over de kosmische stralen, atoomkernen die tot bijna de snelheid van het licht zijn versneld, als vier keer meer overvloedig zijn in de interstellaire ruimte, dan in de nabijheid van de Aarde. Dit betekent dat de heliosfeer, het bubbelachtige volume dat onze zonnestelsel's planeten en zonnewind bevat, effectief als stralingsschild voor de planeten optreedt. Voyager-2, die bijna 18 miljard km van de Aarde, reist naar het zuiden en wordt naar verwachting binnen enkele jaren in de interstellaire ruimte.



Posities van de Voyagers

Op de verschillende locaties van de twee Voyagers kunnen wetenschappers op dit moment twee regio's van de ruimte vergelijken waar de heliosfeer met het omringende interstellaire medium werkt met behulp van instrumenten die geladen deeltjes, magnetische velden, lage frequentie radio golven en zonnewind-plasma meten. Zodra Voyager-2 in het interstellair medium komt, kunnen ze het medium tegelijkertijd op twee verschillende locaties meten. "Niemand van ons wist dat toen we 40 jaar geleden lanceerden dat er nog iets zou werken en dat we verder gaan op deze pioniersreis", zegt Ed Stone, projectleider van Voyager, "het meest spannende ding dat ze in de komende vijf jaar kunnen vinden, is waarschijnlijk iets dat we niet wisten om daar ontdekt te worden" De tweeling Voyagers zijn kosmische 'overachievers', dankzij de vooruitzichten van missieontwerpers. Door de voorbereiding op de stralingsomgeving bij Jupiter, de ongenadigheid van alle planeten in ons zonnestelsel, waren de ruimteschepen goed uitgerust bij de daaropvolgende reizen. Beide Voyagers dragen redundante systemen waarmee de sonde autonoom kan overschakelen naar de back-upsystemen, ook bij een langdurige voeding.  Elke Voyager beschikt over drie radio-isotope thermo-elektrische generatoren, apparaten die gebruik maken van de warmte-energie die wordt gegenereerd door de verval van plutonium-238. De ruimte is zowat leeg, zodat de Voyagers geen significant risico lopen door een bombardement van grote voorwerpen. Voyager-1's interstellaire ruimte-omgeving is echter niet helemaal leeg, het is gevuld met wolken van verdund materiaal die overblijft van sterren die miljoenen jaren geleden als supernova ontploft zijn.  Dit materiaal vormt geen gevaar voor de sonde, maar is een belangrijk onderdeel van het milieu dat de Voyager-missie de wetenschappers helpt met de studie en het karakter van deze ontwikkeling. Omdat de Voyagers kracht met 4 watt per jaar afneemt, ontwikkelden de ingenieurs een steeds strengere vermogensbeperking. En om de levensduur van Voyagers(*2) te maximaliseren, moeten ze ook documenten raadplegen die eerder beschreven commando's en software van decennium zijn beschreven, naast de expertise van voormalige Voyager-ingenieurs. "De technologie is reeds vele generaties oud en het kost iemand met een ontwerpervaring van 1970 om te begrijpen hoe het ruimtetuig werkt en welke updates er gemaakt van kunnen worden om ze in staat te stellen vandaag nog te werken", aldus Suzanne Dodd, projectmanager Voyager bij de NASA. Teamleden schatten dat ze het laatste wetenschappelijke instrument tegen 2030 uitgeschakeld zou moeten worden. Zelfs nadat de sondes communicaties stilstaat, ze gaan verder met hun huidige snelheid van meer dan 48.280 kilometer per/uur op hun traject. Misschien komen ze éénmaal een beschaafde wereld tegen...

Groet,

C.G. de Beaufort

(*1) zie post nr. 128 
(*2) https://www.jpl.nasa.gov/voyager/

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #182 Gepost op: 11 augustus 2017 - 11:59:29 »
Volgende doel van New Horizons wordt steeds bizarder...

Nadat New Horizons een baan om Pluto (juli 2015) gemaakt heeft, gaat de missie nu verder in het buitenste zonnestelsel. De sonde, die nog steeds gezond is, zijn systeem is werkend, werd de missie uitgebreid met de exploratie van een object in KBO's(*1). Het eerste doel van zijn missie was bekend als de 2014 MU69(*2), de sonde zijn nieuwe doel. In het verleden dacht NASA dat dit object een bolvormig stukje ijs en rots was, met een diameter van 18-41 km. Maar de recentere data heeft ertoe geleid dat het sonde-team nu concludeert dat MU69 in feite een groot voorwerp is van twee voorwerpen die zeer dicht bij elkaar zijn òf elkaar aanraken. In 2015 werd MU69 geïdentificeerd als een van de twee potentiële bestemmingen van de sonde New Horizons en werd aan de NASA aanbevolen door het missie wetenschap team. Het werd geselecteerd vanwege de enorme mogelijkheden die voor onderzoek gepresenteerd is. Zoals Alan Stern, die opmerkte : "2014 MU69 is een goede keuze, want het is gewoon een soort object in de KBO en is gevormd waar het nu om gaat". Bovendien kost deze KBO minder brandstof om - dan andere kandidaatdoelstellingen - te bereiken, waardoor meer brandstof voor het vliegen en meer brandstofreserves ter bescherming tegen het onvoorziene omstandigheden. De meest recente observatie van de KBO vond plaats op 17 juli 2017, toen het object voor een ster ging vliegen. Dit zorgde ervoor dat het team van New Horizon de gelegenheid gaf om de resulterende helling in sterrenlicht van de ster te meten. Deze soorten waarnemingen worden regelmatig uitgevoerd om schattingen van de grootte en positie van een asteroïde te verkrijgen. In het geval van MU69's was dit de vaststelling dat het team van New Horizons in staat om belangrijke gegevens te verkrijgen en die de missieplanners geholpen hebben om het traject van het vliegen te plotten. Daarnaast onthullen ze de gegevens over de grootte, vorm, baan van de MU69. Het was om dit reden dat het team de vroegere schattingen begon over de grootte en vorm van het object. Op basis van hun nieuwe waarnemingen zijn ze ervan overtuigd dat het object niet langer is dan 30 km, en dat een extreem langere ellips is. Als het echter toch binair is, worden de twee objecten die het samenstellen geacht ongeveer 15-20 km in diameter te meten. Alan Stern zei het volgende:  "Deze nieuwe bevinding is gewoon spectaculair. De vorm van MU69 is echt provocerend en kan een als eerste betekenen voor New Horizons naar een astroïde gaat die in lengte een object òf dat het een binair is".



Artistiek concept van een tweeling van de 2014 MU69
Krediet: NASA/JHUAPL/SwRI/Alex Parker



Artistiek concept van object 2014 MU69 als een enkel lichaam
Krediet: NASA/JHUAPL/SwRI/Alex Parker

De recente sterrebezetting was de derde van de drie waarnemingen die voor de New Horizons-missie werden uitgevoerd. Om het evenement voor te bereiden, reed het New Horizons team op 3 juni naar Argentinië en Zuid-Afrika. Op 10 juli, een week voor de waarneming, leverde NASA's luchtvaart SOFIA (Stratospheric Observatory for Infrared Astronomy) de ondersteuning door de ruimte rond MU69 te bestuderen.  Met behulp van de 2,5 m telescoop, zocht SOFIA naar puin die een gevaar voor New Horizons ruimteschip zou kunnen voordoen, aangezien het nu minder dan 17 maanden is. Ten slotte vertrouwde het team ook op data die door de NASA's Hubble Space Telescope en de ESA's Gaia-satelliet werden gegeven om te berekenen en te bepalen waar MU69 zijn schaduw op het oppervlak van de aarde zou werpen.  Dankzij hun hulp wist het New Horizons-team precies waar de schaduw zou zijn en hun 'heklijn' van kleine mobiele telescopen in te stellen. Marc Buie - mede-onderzoeker New Horizons - was verantwoordelijk voor het leiden van de observatiecampagne. Zoals hij heeft uitgelegd, zullen de gegevens die het opleveren van groot nut zijn bij het plannen van de baan, maar ook in de toekomst wat verrassingen teweeg kunnen brengen : "Deze spannende en raadselachtige resultaten zijn al belangrijk voor onze missieplanning," zei hij, "maar voeg ook aan toe dat de mysteries rondom leidt tot de ontmoeting met New Horizons met MU69, nu minder dan 17 maanden weg".  De baan met het objec MU69 is gepland op 1 januari 2019 en zal de meest verre zijn in de geschiedenis van ruimteverkenning ooit gevlogen is. Naast 1,6 miljard km van Pluto, zal de ruimtetuig van New Horizons 6,5 miljard km van de aarde zijn... Bovendien wordt verwacht dat de eerste studie van een KBO een aantal fantastische wetenschappelijke gegevens levert en ons veel vertellen over de vorming en evolutie van ons zonnestelsel.

C.G. de Beaufort

(*1) Kuiper Belt Objects
(*2) zie post nr. 41

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #183 Gepost op: 15 augustus 2017 - 20:09:37 »
Milky Way in vergelijking tot de grootste galaxy, de IC 1011



Perspective : Milky Way m.b.t de grootste, de IC 1011



De grootste galaxy IC 1011 van ons heelal

De galaxy IC 1011(*) heeft een diameter van ongeveer 6 miljoen lichtjaar. Met een diameter vijftig keer zo groot als de Melkweg - ongeveer 120.000 lichtjaar - en een tweeduizend keer grotere massa, is het het grootste sterrenstelsel dat ooit ontdekt is.

Groet,

C.G. de Beaufort

(*) https://en.wikipedia.org/wiki/IC_1101


C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #184 Gepost op: 07 september 2017 - 12:01:31 »
Een tweede zwart gat ontdekt in de buurt van het hart van de Melkweg stelsel

Astronomen hebben het bewijs gevonden dat er een zwart gat is dat honderdduizend keer zwaarder dan de zon, nabij een gaswolk in de buurt van de Melkweg centrum.



Krediet : een zwarte gat ontdekt die op één na grootste zwarte gat ooit gezien in de Melkweg - na het superzware zwarte gat zoals bekend als Sagittarius A*, hierboven. Foto: HO/AFP/Getty Images

Het zwarte gat zal gekwalificeerd worden als de op één na grootste zwarte gat ooit gezien in de Melkweg. Een enorme zwarte gat honderdduizend maal massiever dan de zon is verstopt in een giftige gaswolk die rond cirkelt in de buurt van het centrum van de Melkweg. Als de ontdekking bevestigd is, zal de onzichtbare kolos kwalificeren is als de op een na grootste zwarte gat ooit gezien in de Melkweg na het superzware zwarte gat bekend als Sagittarius A*, dat is verankerd in het centrum van de Melkweg. Astronomen in Japan hebben het bewijs gevonden voor het nieuwe object in de richting van de gaswolk in de hoop van het begrijpen van de vreemde beweging van de gassen in een krachtige telescoop in de Atacama-woestijn in Chili. In tegenstelling tot degenen die deel uitmaken van andere interstellaire wolken zijn de gassen in deze wolk - onder andere waterstofcyanide en koolmonoxide - zich bewegen met totaal verschillende snelheden. Waarnemingen is gebleken dat moleculen in de elliptische cloud - die 200 lichtjaar van het centrum van de Melkweg en 150 trillion kilometer breed is - werden getrokken door de immense gravitatiekrachten. De meest waarschijnlijke oorzaak volgens computermodellen een zwart gat met meer dan 1,4 biljoen km. Tomoharu Oka, astronoom van de Keio University. “Dit is de eerste detectie van een zwart gat kandidaat van het Melkwegstelsel”.

Groet,

C.G. de Beaufort

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #185 Gepost op: 14 september 2017 - 11:40:43 »


Hier zie de voorafgaande landingen... maar uiteindelijk is het toch gelukt.

Groet,

C.G. de Beaufort

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #186 Gepost op: 20 september 2017 - 11:15:02 »
'Big Bang' en de tijd

De tijd begon pas sinds de 'Big Bang', de handzame entropie-fase(*) zo'n 13,8 miljard lichtjaren terug. Als wij tegen de lichtsnelheid aan zitten, dan leven wij een enorm stuk langer. Zitten wij er boven, dan gaan we terug in de tijd. Carroll neemt deze vragen door en komt tot de conclusie dat de 'Big Bang' een multi-universum is. Eigenlijk niks bijzonders, maar gelukkig vat het wel van alles samen.



Groet,

C.G. de Beaufort

* - https://nl.wikipedia.org/wiki/Ludwig_Boltzmann#Entropie
  - https://nl.wikipedia.org/wiki/Entropie

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #187 Gepost op: 06 oktober 2017 - 17:54:57 »
Spacewalk gedocumenteerd in 360 graden



De video werd gemaakt door de Russische ruimtevaart organisatie Roscosmos in samenwerking met Russische RT. Het toont kosmonauten Sergey Ryazansky en Fyodor Yurchikhin station-onderhoud uitvoeren en de lancering van drie nano-satellieten in de ruimte de 7,5 uur gedurende een ruimtewandeling in augustus 2017. Door je wijzer aan te drukken kan je'm verschuiven. Gaaf!

Groet,

C.G. de Beaufort


C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #188 Gepost op: 28 oktober 2017 - 14:46:22 »
Spirit, Opportunity en Curiosity



Bij deze de stand van zaken gezien door de Mars robot-voertuigen. Hierna zal in 2020 een nieuwe Mars-rover worden toegevoegd, zie post nr. 95. Ook de beschadigde wielen van Curiosity (zie post nr. 167) komen ter sprake.



Document Curiosity, gedurende 5 jaar t/m 13 juli 2017.

Groet,

C.G. de Beaufort


« Laatst bewerkt op: 28 oktober 2017 - 15:37:28 door C.G. de Beaufort »

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #189 Gepost op: 13 november 2017 - 11:43:14 »
Wat is de maat van ons universum?



Imaginair, onze kosmos heeft ongeveer een lengte van 92 miljard lichtjaren of met een radius van 48 miljard lichtjaren, voor zo ver wij dit kunnen berekenen. Aan de rand hiervan noemt men het de partiële horizon.

Groet,

C.G. de Beaufort


C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #190 Gepost op: 17 november 2017 - 12:05:16 »
Een bericht aan het 'leven' in een ander zonnestelsel



Een radioboodschap aan de planeet GJ 273B

Ben je daar, vreemdelingen? Het is van ons, de Aarde. Astronomen hebben onlangs een radio-bericht gestuurd naar een naburig sterrenstelsel - een van de dichtstbijzijnde waarvan bekend is dat een potentieel bewoonbare planeet bevat - en het is in de buurt genoeg dat we een antwoord in minder dan 25 jaar kunnen ontvangen. “Ik denk dat het een onwaarschijnlijke uitkomst, maar het zou een welkome uitkomst zijn”, aldus Douglas Vakoch, voorzitter van Messaging Extraterrestrial Intelligence (METI) International. METI(*1) is een uitloper van de meer bekende SETI. De doelstelling is de ster GJ 273, ook wel bekend als Luyten ster, een rode dwerg in het noordelijke sterrenbeeld Canis Minor, op 12 lichtjaar afstand. In maart van dit jaar werd het ontdekt dat het twee planeten hebben. Eén van hen, die bekend staat als GJ 273B(*2), cirkelt binnen de ster “bewoonbare zone” en kan mogelijk haven vloeibaar water en misschien wel leven bevatten...

Tellen e.a., klokkijken

Dit bericht is verzonden aan de sterren op de verjaardag van de “Arecibo boodschap”, een in 1974 radio-uitzending verzonden bericht aan een verre ster cluster in 1974 uit Puerto Rico. De Arecibo boodschap bevatte informatie over de planeten van ons zonnestelsel, de structuur van DNA, een cartoon-achtige beeld van wat een mens eruit ziet, en andere basisinformatie over de aarde en haar bewoners. Dit nieuwe bericht - uitzonden met een antenne in Noorwegen duurt ongeveer acht uur en is verzonden binnen drie dagen tussen 16 en 18 oktober 2017. Het is stukken eenvoudiger en kan gemakkelijker worden begrepen. Het begint met informatie over het tellen, rekenkunde, meetkunde en trigonometrie en een beschrijving van de radiogolven die de boodschap, alsmede een uitleg over klokken en tijdwaarneming uitvoeren om te zien of eventuele inwoners van GJ 273B inzicht hebben van de tijd vergelijkbaar met de onze. Ingebed binnen de structuur is een eenvoudig verzoek: ‘graag uw reactie’. ('please reply')

Uitnodigen tot onze eigen ondergang...?

Het idee van opzettelijk verzenden van berichten in de ruimte is altijd omstreden geweest, zelfs binnen de SETI gemeenschap. Een probleem is dat het is verre van onduidelijk is voor wie voor de mensheid zou moeten spreken. Een andere zorg is het potentiële gevaar het bereiken van de buitenaardse wezens. Natuurkundige Stephen Hawking en anderen hebben gewaarschuwd voor de mogelijke gevolgen van het ontmoeten van een buitenaardse beschaving - op te merken dat een dergelijke beschaving vrijwel zeker veel ouder en veel meer technologisch geavanceerder zijn dan de onze. “Achtennegentig procent van astronomen en SETI onderzoekers, waaronder ikzelf, denken dat METI potentieel gevaarlijk is en is geen goed idee,” zegt Dan Werthimer, een SETI onderzoeker aan de Universiteit van Californië in Berkeley. “Het is als schreeuwen in een bos voor je dat je het weet zijn er tijgers, leeuwen, beren of andere gevaarlijke dieren daar.” 



Vakoch bij Trondheim in Noorwegen

Groet,

C.G. de Beaufort

*1 http://meti.org/mission
*2 https://en.wikipedia.org/wiki/Luyten's_Star


C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #191 Gepost op: 27 november 2017 - 15:36:18 »
NASA's : de volgende generatie van een ruimtevliegtuig slaagt voor de eerste vrije vlucht   

Het is de Dream Chaser, die in 2019 het vervoer van de vracht en later de bemanning naar het International Space Station (ISS) zal bezorgen. In de afgelopen tien jaar hebben de Sierra Nevada Corporation (SNC) en NASA de volgende generatie ruimtevaartuigen laten testen en te ontwikkelen. Als het klaar is, zal dit ruimtevoertuig niet alleen voor een meer kosteneffectieve manier van onderhoud van het ISS zorgen, maar het zal ook helpen bij het herstel van de binnenlandse lancering mogelijkheid van de VS. Op zaterdag 11 november is de Dream Chaser erin geslaagd een belangrijke mijlpaal in het uitvoeren van een succesvolle vrije vlucht.



De eerste onbemande vlucht van de Dream Chaser

Deze vond plaats op Edwards Air Force Base (EAFB) in Californië en die een autonoom vermogen heeft om het ruimtevliegtuig te laten glijden en te landen. Dit, in aanvulling op de controle van een aantal belangrijke avionica en vlucht systemen, is een sterke aanwijzing dat de ruimte vaartuig in staat zal zijn om in de nabije toekomst van en naar lage aarde (Low-Earth Orbit(LEO)) te verzorgen. In de test werd het ruimtevliegtuig naar een hoogte van 3.780 meter opgetakeld, om vervolgens los te laten en vrij te glijden. Vervolgens werd zijn landingsgestel ingezet en hij landde op de EAFB landingsbaan. Deze start-en landingsbaan, is zeer vergelijkbaar met het Kennedy Space Center (KSC) landingsbaan waarop de Dream Chaser zal landen op als het eenmaal operationeel is. Deze vluchttest werd gevalideerd omdat Dream Chaser in de nadering en landing fase die de laatste van de toekomstige vluchten vanuit het ISS zal zijn. De mogelijkheid om automatische landingen uit te voeren staat centraal in de herbruikbaarheid van het ruimtevliegtuig, die werkt op vrijwel dezelfde manier als de inmiddels gepensioneerde Space shuttle dit deed. Dit proces omvat dat het vaartuig in een baan wordt gelanceerd aan boord van een raket (Atlas-V of Ariane-5), dat het manoeuvreert op eigen kracht dat het aan de ISS (of andere baan faciliteiten) kan koppelen en vervolgens opnieuw invoeren van de terugvlucht naar de landingsbaan. Als alles goed gaat - SNC en NASA hoopt te beginnen met een lading in 2019 - zal in 2024 zes ladingmissies kunnen plaatsvinden. Btw, dit zijn de onbemande vluchten, er zijn geen aanwijzingen met betrekking wanneer de bemande variant naar de ISS te kunnen sturen. Maar zodra dit mogelijk is, de NASA zal niet langer gedwongen worden om te vertrouwen op Roscosmos en hun vloot van Sojoez-raketten.   

Groet,

C.G. de Beaufort



C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #192 Gepost op: 29 november 2017 - 13:00:36 »
Fysicus neemt de mogelijkheid aan van overblijfselen van een universum voorafgaand aan de oerknal

28 november 2017



Ontwikkelingsstadia van het universum. Tijd staat op de horizontale as

Hoewel de oerknaltheorie al vijf decennia de bekendste en meest geaccepteerde verklaring is voor het begin en de evolutie van het heelal, maar helaas, er is nauwelijks een consensus tussen de wetenschappers. De Braziliaanse natuurkundige Juliano Cesar Silva Neves maakt deel uit van een groep onderzoekers die durft een andere oorsprong voor te stellen. In een recent gepubliceerd onderzoek in het tijdschrift 'General Relativity and Gravitation' suggereert Neves de eliminatie van een belangrijk aspect van het standaard kosmologische model: de behoefte aan een singulariteit(*1) voor de ruimtetijd bekend als de Big Bang. Door deze mogelijkheid te vergroten, daagt Neves het idee uit dat de tijd een begin had en introduceerde hij opnieuw de mogelijkheid dat de huidige uitbreiding die werd voorafgegaan door een inkrimping. "Ik geloof dat de oerknal nooit is gebeurd", zei de onderzoeker, die werkt aan de Universiteit van Campinas voor wiskunde, statistiek en het wetenschappelijk computerinstituut (IMECC-UNICAMP) in de staat Sao Paulo, Brazilië. Voor Neves sluit de snelle ruimtetijd-uitbreidingsfase de mogelijkheid van een eerdere contractiefase niet uit. Bovendien heeft de overschakeling van een contractie naar expansie niet alle sporen van de voorgaande fase vernietigd is. Het artikel, dat het werk reflecteert dat is ontwikkeld in het themaproject 'Fysica en geometrie van ruimtetijd', beschouwt hij de oplossingen voor de algemene relativiteitsvergelijkingen die de geometrie van de kosmos beschrijft en stelt vervolgens de introductie van een 'schaalfactor' voor die de koers bepaalt waarop het universum zich uitbreidt, niet alleen afhankelijk is van de tijd, maar ook op kosmologische schaal. "Om de snelheid te meten waarmee het heelal zich uitbreidt met de standaard kosmologie, het model waarin een oerknal is, wordt een wiskundige functie gebruikt die alleen afhangt van de kosmologische tijd," zei Neves, die het idee uitwerkte samen met Alberto Vazques Saa, een hoogleraar bij IMECC-UNICAMP en tevens de supervisor voor het postdoctorale project van Neves die gefinancierd werd door de Sao Paulo Research Foundation (FAPESP). Met de schaalfactor is de Big Bang of kosmologische singulariteit, niet langer een noodzakelijke voorwaarde om de kosmos universele expansie te beginnen. Een concept uit de wiskunde dat onbepaaldheid uitdrukt, singulariteit werd door kosmologen gebruikt om de "oorspronkelijke kosmologische singulariteit" te karakteriseren die 13,8 miljard jaar geleden plaatsvond toen alle materie en energie uit het heelal werden samengeperst tot een initiële toestand van oneindige dichtheid en temperatuur, waarbij de traditionele natuurwetten niet langer van toepassing is. The Big Bang theorie vindt zijn oorsprong in de late jaren '20 toen de Amerikaanse astronoom Edwin Hubble ontdekte dat bijna alle sterrenstelsels met steeds snellere snelheden verder van elkaar bewegen. Vanaf de jaren '40 construeerden wetenschappers, geleid door Einstein's theorie van algemene relativiteit, een gedetailleerd model van de evolutie van het universum sinds de oerknal. Een dergelijk model kan leiden tot drie mogelijke uitkomsten: de oneindige uitzetting van het universum bij steeds hogere snelheden; de stagnatie van de uitbreiding van het universum op een permanente basis; of een omgekeerd terugtrekkingsproces veroorzaakt door de zwaartekracht aangetrokken door de massa van het universum, wat bekend staat als Big Crunch. "Het elimineren van de singulariteit of Big Bang brengt het universum terug naar de theoretische fase van de kosmologie. "De afwezigheid van een singulariteit aan het begin van de ruimtetijd opent de mogelijkheid dat overblijfselen van een vorige samentrekkingfase de faseverandering weerstaan hebben ​​en is nog steeds aanwezig met onze voortdurende expansie van het universum" zei Neves. Neves conceptualiseert dat "stuiterende kosmologie" is geworteld in de hypothese dat Big Crunch plaats zou maken voor een eeuwige opeenvolging van universums, het creëren van extreme omstandigheden van dichtheid en temperatuur om een ​​nieuwe inversie in het proces te bewerkstelligen, plaatsmakend voor expansie.

Overblijfselen van contractie

Zwarte gaten zijn het startpunt van Neves onderzoek naar "bouncing universe". "Wie weet zijn er misschien zwarte gaten in de voortdurende expansie die dateren uit de vorige fase van contractie en intact zijn gebleven door de bottleneck van de stuitering," zei hij. Bestond uit de imploderende kern die overblijft nadat een gigantische ster explodeert, zwarte gaten zijn een soort kosmisch object waarvan de kern samengetrokken is om een ​​singulariteit te vormen, een punt met een oneindige dichtheid en de sterkste aantrekkingskracht die bestaan. Niets ontsnapt eraan, zelfs niet licht. Volgens Neves wordt een zwart gat niet bepaald door singulariteit, maar eerder door een gebeurtenishorizon, een membraan dat het punt van geen terugkeer aangeeft waaruit niets ontsnapt aan de onverbiddelijke bestemming om verzwolgen en vernietigd te worden door de singulariteit. "Buiten de waarnemingshorizon van een gewoon zwart gat, zijn er geen grote veranderingen, maar daarbinnen zijn de veranderingen diepgeworteld. Er is een andere ruimtetijd die de vorming van een singulariteit vermijdt." In dit geval werd de schaalfactor geformuleerd door Neves en Saa geïnspireerd door de Amerikaanse natuurkundige James Bardeen(*2). In 1968 gebruikte Berdeen een wiskundige truc om de oplossing te wijzigen in de algemene relativiteitsvergelijkingen die het zwarte gat beschrijft. De truc bestond uit het denken aan de massa van een zwart gat, niet als een constante, zoals eerder het geval was, maar als een functie die afhangt van de afstand tot het midden van het zwarte gat. Met deze verandering kwam een ​​ander zwart gat, een normaal zwart gat genoemd, tevoorschijn uit de oplossing voor de vergelijkingen. "Normale zwarte gaten zijn toegestaan, omdat ze de algemene relativiteitstheorie niet schenden. Het concept is niet nieuw en is de afgelopen decennia vaak opnieuw bekeken," zei Neves. Omdat het invoegen van een wiskundige truc in de algemene relativiteitsvergelijkingen de vorming van singulariteiten in reguliere zwarte gaten kon voorkomen, overwoog Neves een vergelijkbare kunstgreep te creëren om de singulariteit bij een reguliere stuitering te elimineren.

In de moderne wetenschap is een theorie waardeloos als ze niet kan worden geverifiëerd, hoe mooi en inspirerend deze ook is. Dus, hoe test je de hypothese van een Big Bang die niet begon met een singulariteit fase? "Door te zoeken naar sporen van de gebeurtenissen in een krimpproces die mogelijk zijn achtergebleven tijdens de uitbreidingsfase."

Btw, hoever zijn ze met het zwarte gat de Sagittarius A* in het hart van onze Melkweg?



Ongeveer in 2018/2019 maken ze de analyses van de Sageritus *A.

En Neves... succes ermee.

Groet,

C.G. de Beaufort


*1 Singulariteit     : https://nl.wikipedia.org/wiki/Singulariteit_(natuurkunde) verder, zie post 140, 179, 186
*2 James Bardeen : https://en.wikipedia.org/wiki/James_M._Bardeen
*3 Sagittarius A*   : zie post 54, 90, 145, 151

« Laatst bewerkt op: 29 november 2017 - 13:03:00 door C.G. de Beaufort »

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #193 Gepost op: 02 december 2017 - 14:44:56 »
Voyager 1 vuurt stuwraketten af... voor de eerste keer in 37 jaar   



Het Voyager-team kan een set van vier back-upstuwraketten gebruiken, die sinds 1980 inactief zijn. Ze bevinden zich aan de achterkant van het ruimtevaartuig in deze richting
Krediet: NASA / JPL-Caltech.

Ze bouwden niet zoals vroeger... Het ruimtevaartuig Voyager 1, geïntroduceerd in 1977, heeft een tweetal stuwraketten geactiveerd die 37 jaar ongebruikt waren. De set van vier kleine stuwraketten kwam woensdag online(*1) nadat NASA-technici opmerkten dat de stuwraketten van het ruimteschip al jaren ongebruikt waren. Ze dienen om minutieuze aanpassingen aan de oriëntatie van het vaartuig aan te brengen om de antenne naar de aarde te laten wijzen en de communicatie met ons te behouden terwijl het schip door de ruimte vliegt. Gelukkig heeft Voyager ook nog een soortgelijke set, genaamd baanmanoeuvre stuwraketten, die werden gebruikt in de jaren na de lancering om het vaartuig te begeleiden rond de verschillende planeten die het passeerde op de weg uit het zonnestelsel. Voorbij Saturnus waren echter die boegschroeven niet langer nodig en bovendien werden ze nogal koud. Nu, bijna vier decennia later, zijn ze zonder slag of stoot teruggekeerd om de falende stuwraketten te vervangen en de sturingsinrichting over te nemen. De prestatie vereisten dat ingenieurs de gegevens van decennia geleden moesten bevatten en dat ze zichzelf opnieuw moesten leren kennen om een verouderde computertaal te gebruiken. De actualisering van de stuwraketten kost wat extra energie voor het verouderende ruimtevaartuig, maar NASA zegt dat de manoeuvre een paar jaar aan het leven van de missie zal toevoegen. Met een snelheid van bijna 65000 km per uur is Voyager 1 een van de snelste dingen we hebben ooit in de ruimte is gelanceerd. Het is momenteel zowat 21 miljard km verwijderd van onze planeet en is in 2012 in de interstellaire ruimte terechtgekomen. Gegevens stromen nog steeds van Voyager naar de aarde, hoewel het ongeveer 19 uur duurt om de reis te maken. Deze informatie stopt in 2025 wanneer de thermo-elektrische generatoren van de radio-isotopen niet langer genoeg kracht leveren om de instrumenten te laten draaien. Maar voorlopig hebben we nog steeds contact met de meest afgelegen gezant van de mensheid. En het lijkt erop dat Voyager(*2) nog een paar trucjes op zak heeft...

Groet,

C.G. de Beaufort

*1 zie https://voyager.jpl.nasa.gov/news/details.php?article_id=108
*2 Voyager : zie post 128, 181

« Laatst bewerkt op: 02 december 2017 - 14:59:30 door C.G. de Beaufort »

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 923
    • Bekijk profiel
Re: Ruimtevaart topic
« Reactie #194 Gepost op: 13 december 2017 - 14:56:17 »
Oudste bekende planeet is geïdentificeerd, de PSR B1620-26b



PSR B1620-26b (artiest voorstelling)

Ruim voordat onze zon en de aarde bestonden, vormde zich een planeet van het formaat Jupiter rond een zon. Dat is veel ouder dan elke andere bekende planeten en bijna drie keer zo oud als de ontwikkeling van ons zonnestelsel, c.q. 4,6 miljard lichtjaar. Nu, 13 miljard jaar later, heeft de Hubble ruimtetelescoop precies de massa van deze verste en oudste bekende planeet gemeten. Deze oude planeet - ook wel de Methusalem of de PSR B1620-26b(*1) is genoemd - heeft een opmerkelijke geschiedenis gehad omdat deze in een onwaarschijnlijke en ruige buurt terechtgekomen is. Het draait om een paar uitgebrande sterren in de overvolle kern van een cluster van meer dan 100.000 sterren. De planeet draait rondom de zon dat duurt ongeveer 100 jaar en is 2,5 keer de massa van Jupiter. Het bestaan ​​ervan levert verleidelijk bewijs dat de eerste planeten snel werden gevormd, binnen 1 miljard lichtjaar van de oerknal, waardoor astronomen tot de conclusie kwamen dat planeten in het heelal veel voorkomen. De planeet ligt nu in de kern van de oude bolvormige sterrenhoop M4(*2), gelegen op 5600 lichtjaar afstand in het sterrenbeeld Scorpius. Bolvormige sterrenhopen hebben een tekort aan zwaardere elementen omdat ze zich zo vroeg in het universum vormden dat zwaardere elementen niet overvloedig aanwezig waren. Sommige astronomen hebben daarom betoogd dat bolvormige clusters helemaal geen planeten kunnen bevatten. Deze conclusie werd versterkt in 1999 toen Hubble er niet in slaagde nabij dichtbijgelegen hete "Jupiter" - type planeten rond de sterren van de bolvormige cluster 47 Tucanae(*3) te vinden. Nu lijkt het erop dat astronomen gewoon op de verkeerde plek keken en dat gasgigant werelden die op grotere afstand van hun sterren cirkelen. "Onze Hubble-meting biedt verleidelijk bewijs dat planeetvormingsprocessen behoorlijk robuust en efficiënt zijn in het gebruik van een kleine hoeveelheid zwaardere elementen, wat betekent dat planeetvorming heel vroeg in het universum plaatsvond", zegt Steinn Sigurdsson (Pennsylvania State University). "Dit is enorm bemoedigend dat planeten waarschijnlijk overvloedig aanwezig zijn in de bolvormige sterclusters", zegt Harvey Richer (University of British Columbia). Hij baseert deze conclusie op het feit dat een planeet op zo'n onwaarschijnlijke plaats werd blootgelegd, in een baan rond twee gevangen sterren - een helium witte dwerg en een snel draaiende neutronenster - in de buurt van de overvolle kern van de cluster, waar fragiele planetaire systemen de neiging hebben uit elkaar gerukt te worden als gevolg van zwaartekracht interacties met naburige sterren.

Ontdekking

Het verhaal begon in 1988, toen de pulsar, genaamd PSR B1620-26, werd ontdekt in M4. Het is een neutronenster die net iets minder dan 100 keer per seconde ronddraait en normale radiopulsen uitzendt. De witte dwerg werd snel gevonden door zijn effect op de klokachtige pulsar, omdat de twee sterren twee keer per jaar rond elkaar cirkelden. Enige tijd later merkten astronomen verdere onregelmatigheden in de pulsar op die inhielden dat een derde object in een baan om de anderen draaide. Men vermoedde dat dit nieuwe object een planeet zou zijn, maar het zou ook een bruine dwerg of een ster met een lage massa kunnen zijn. Debat over zijn ware identiteit ging door tot in de jaren negentig. Sigurdsson, Richer en hun co-onderzoekers hebben uiteindelijk de werkelijke massa van de planeet gemeten en door middel van een aantal ingenieuze hemelse opsporingswerkzaamheden. Ze hadden exquise Hubble-gegevens uit het midden van de jaren negentig, meegenomen om witte dwergen in M4 te bestuderen. Door deze observaties te doorzoeken, konden ze de witte dwerg waarnemen die in een baan rond de pulsar cirkelt en de kleur en temperatuur meet. Met behulp van evolutionaire modellen berekend door Brad Hansen (Universiteit van Californië), schatten de astronomen de massa van de witte dwerg. Dit werd op zijn beurt vergeleken met de hoeveelheid schommelingen in het signaal van de pulsar, waardoor de astronomen de helling van de baan van de witte dwerg konden berekenen, gezien vanaf de aarde. In combinatie met de radiostudies van de pulsar, dit vertelde ook de helling van de baan van planeet en kon de exacte massa eindelijk berekend worden. Met een massa van slechts 2,5 Jupiters is het object te klein om een ​​ster of bruine dwerg te zijn en moet het dus een planeet zijn.

Evolutie

De planeet heeft de afgelopen 13 miljard jaar een moeilijke weg afgelegd. Toen het werd geboren, cirkelde het waarschijnlijk rond de zon op ongeveer dezelfde afstand als Jupiter bij onze zon. De planeet overleefde de ultraviolette straling, supernova-straling en schokgolven.



PSR B1620-26b, de ontwikkeling

In dit dichtbevolkte gebied passeerden de planeet en zijn zon de oude pulsar, gevormd in een supernova toen het cluster nog jong was. In een slow-motion zwaartekracht dans werden de zon en de planeet gevangen door de pulsar, wiens oorspronkelijke metgezel in de ruimte werd geworpen. Ondertussen ging de planeet door in zijn baan op een afstand van ongeveer 2 miljard mijl van het paar (ongeveer dezelfde afstand die Uranus van onze zon is). Het is waarschijnlijk dat de planeet een gasreus is, zonder een vast oppervlak zoals de aarde. Omdat het zo vroeg in het leven van het universum werd gevormd, heeft het waarschijnlijk geen overvloedige hoeveelheden elementen zoals koolstof en zuurstof. Om deze redenen is het erg onwaarschijnlijk dat de planeet een leven zou bewerkstelligen. Zelfs als het leven is ontstaan ​​op bijvoorbeeld een solide maan in een baan rond de planeet, is het onwaarschijnlijk dat hij de intense röntgenstralen van de pulsar overleefd zou hebben.

Groet,

C.G. de Beaufort

*1 : https://en.wikipedia.org/wiki/PSR_B1620-26_b
*2 : https://en.wikipedia.org/wiki/Messier_4
*3 : https://en.wikipedia.org/wiki/47_Tucanae