Auteur Topic: Vandaag in de F1-geschiedenis....  (gelezen 125292 keer)

Matthijs

  • GPPits God
  • *****
  • Berichten: 3067
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1155 Gepost op: 22 mei 2017 - 22:36:03 »
Citaat
Upon impact, a joint in the crash barrier parted, the suspension of the vehicle went under the barrier, and the car hit a stanchion head-on. The front end was destroyed.
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Jochen_Rindt

Ik heb dit altijd gelezen dat de auto onder de vangrail dook door de neus maar het staat er inderdaad niet letterlijk. Overigens bedoelde ik niet dat Rindt zelf onder de vangrail kwam, alleen zijn auto.

Fietser

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 646
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1156 Gepost op: 23 mei 2017 - 08:19:51 »
Nog iets over Jochen Rindt: hij was zowel wereldkampioen als Le Mans-winnaar. Uit mijn hoofd deelt hij deze double crown slechts met Graham Hill en Phil Hill. (Graham Hill pakte zelfs de thriple crown.) Wel bijzonder wrang dat Rindt dit nooit heeft geweten...
Ik herinner me de ingetogen Oostenrijker als de beste van 'zijn tijd', samen met Jackie Stewart. Ze  vormden het koningskoppel dat nauwelijks voor elkaar onderdeed. De laatste was wellicht iets meer gepolijst en bekeken, Rindt heel misschien een fractie wilder en sneller.


C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 736
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1157 Gepost op: 23 mei 2017 - 15:55:56 »


Erwin Bauer

Bauer komt op 2 augustus aan de Nürburgring voor de enigste die zou rijden, Duitse Grand Prix op de Nurburgring in 1953. Hij zou zich in het kader van een wereldkampioenschap gevecht plaatsvinden. In een veld van vierendertig, kwalificeerde Bauer 33ste, alleen voor de mede Veritas-deelnemer, nl. Oswald Karch. In de race bereikte hij de tweede ronde, maar helaas, toen stopte de motor. Schluss...



Erwin Bauer in de Veritas RS

Terwijl velen absoluut de Nurburgring haten, bleek Bauer thuis te zijn op deze gevaarlijke baan. Zo ook in 1958. Maar voor Bauer was hij te comfortable in deze race. Tijdens de 1000 kilometer sportwagen race van Nurburgring had Bauer een Ferrari 250 TR gedreven naar een 10e plaats. Het enige probleem was dat Bauer zich niet realiseerde dat de race voorbij was. Hij miste de chequered vlag, bleef Bauer met zijn hoofd naar beneden, zijn voet op het gas om te denken dat hij nog een andere ronde voor z'n boeg had. Dit verval van concentratie zou hem uiteindelijk zijn leven kosten. Hij verloor op een gegeven moment de controle over de Ferrari en crashte. Dit was zeker niet de manier waarop Bauer zijn race carrière wilde beëindigen. Hij was 45 jaar oud.



Ferrari 250 TR

Als eerste gekocht door een Oostrijkse amateur-coureur, zou hij de dood betekenen voor coureur Erwin Bauer. Het wrak werd terug gestuurd naar Ferrari, die de auto herbouwde en verkocht hem aan Noord-Amerika. Maar hij had weinig succes. De 250 TR bleef in de Verenigde Staten en werd uiteindelijk in 2002 door zijn huidige eigenaar gekocht. Hij heeft sindsdien regelmatig gepromoot en getoond in historische gebeurtenissen zoals de Cavallino Classic en de Pebble Beach Concours d'Elegance.

Groet,

C.G. de Beaufort



Matthijs

  • GPPits God
  • *****
  • Berichten: 3067
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1158 Gepost op: 23 mei 2017 - 16:06:48 »
Gevalletje Google Translate? Ach het werkt, ik weet wat er staat.

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 736
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1159 Gepost op: 26 mei 2017 - 10:30:55 »
ARCHIE SCOTT-BROWN



Paralympiër : Archie Scott-Brown

Archie Scott-Brown was geboren op 13 mei 1927. Zijn moeder had in haar zwangerschap mazelen, waardoor Archie ernstig lichamelijke handicaps had opgelopen. Hij was maar 1.50m lang en een zgn. 'reus' onder de mannen. Geboren met een stomp van de rechterhand, een kleine palm met een duim op, een verkorte arm en gedraaide voeten op korte benen zonder scheenbenen. Tijdens z'n kindertijd had Archie doorgebracht in en uit ziekenhuizen en tientallen operaties ondergaan om zijn problemen te verzachten. Omdat hij de mobiliteit moeilijker vond dan de meeste, bouwde Archie's vader voor hem een ​​afgesloten auto met een kleine motor. Archie leerde er bijna in rijden voordat hij leerde lopen.
 


Lister met Archie achter het stuur van de Lister-Jaguar

"Een fenomenale piloot, met een onmogelijke mate van auto controle." Dat zei Fangio, algemeen beschouwd als één van de grootste racers. Archie stond niet alleen tegen top-bestuurders, hij versloeg ze ook regelmatig. Hij reed eerst in 1951 in een aangepaste MG roadster. Hij had een nauwe vriendschap met ingenieur en jazzmuzikant Brian Lister. Toen Lister zijn eigen team begon, reed Archie de Lister-Tojeiro en de  Lister-Jaguar, bekend als de 'Knobbly' vanwege zijn vorm. Tussen de Tojeiro en de Knobbly probeerde hij een Lister-Maserati, die zeer teleurstellend bleek. De Knobbly was een geweldige sportwagen. Het was geen auto voor iemand met wankele zenuwen, beperkte vaardigheid of niet in staat om het stevig onder controle te houden. Als je het niet hebt aangedreven, drijft het je, meestal in iets stevig, met grote snelheid. Hij was licht voor een sportwagen van 1950 en door de legendarische 3,8-liter Jaguar XK-motor was'ie erg snel. Zijn remmen waren bekend om te vergrendelen of helemaal niet te functioneren. Maar volgens de normen van 1950 was het veilig, snel en betrouwbaar. Archie en de Knobbly waren als Jim Clark en de Lotus 49. Ze werden voor elkaar gemaakt. Met de Knobbly rijden, won Archie regelmatig. Hij was een fel concurrent, maar nooit gemeen of onveilig. Hij had vaak een zijwaartse drift, altijd snel, maar nooit roekeloos. Met Archie's onderhoudende stijl en regelmatig winnaar, werd de Lister team een wedstrijd tijdens de wedstrijden. Allebei genoten ze van de bijzonder felle rivaliteit met Aston Martin. Aston Martin had grote namen zoals Stirling Moss, Peter Collins, Tony Brooks en Roy Salvadori. En, ze hadden ook veel meer geld. Het leidde tot grote frustratie om regelmatig door het relatief kleine Lister team te worden verslagen. Door een racer met een moeilijke auto, vervormde benen en een hand...
   


Connaught Alta met Archie

In de tussentijd nam hij deel aan 1956 Britse Grand Prix in een Connaught, maar ging na 16 ronden weg als gevolg van transmissieproblemen.

Fataal ongeluk in Spa

In mei 1958 was het team van Lister bij de Grand Prix van de Sportwagen op het oude Spa-Francorchamps circuit in België. Zelfs in de jaren 1950 was Spa een van de drie snelste rondes in Europa (Reims en Monza waren de andere twee). Het spoor was smal, ongeveer 13 km lang en in België was het weer was meestal slecht. De lengte van de Spa betekende dat je op een punt een hele droge weg had en in een felle regen om de volgende hoek. Ook, als een straatcircuit, was Spa gevuld met gevaren. Wegtekens, sloten, huizen, muren, prikkeldraadhekken, telegraafpalen en bomen aan beide zijden van de weg. Zelfs produceerde Spa een gemiddelde ronde van meer dan 240 km/h. Kortom, het was een 'deathtrap' waardoor tientallen racers verongelukten. Op de race-dag was het weer vochtig met af en toe regen. Het spoor was nat en vettig. De Belgische piloot Paul Frere had specifiek gevraagd om een verkeersbord op de uitgang van de Clubhouse Corner, ter wille van de veiligheid, te verwijderden. De organisatoren hadden dit afgesproken, maar het bord werd niet verwijderd. Dat was Archie's ondergang. Archie was in gevecht met de Amerikaanse coureur Gregory voor de leiding. Gregory bestuurde óók een Lister-Jaguar, voor de Scottish Privateers Ecurie Ecosse. In ronde zes, nog steeds gevecht, schoten ze door Blanchimont naar Clubhouse. Archie ging wat teveel bij exit en bij het verlaten van de Clubhouse, raakte hij het bord. Het was rampzalig... De voorste rechtspoorstang was gebroken waardoor onmiddelijke ophanging faalde. Archie was gewoon een passagier.



Crash van Archie

Lister-Jaguar verliet de weg en rolde door een sloot, landend op ontvlambare strobalen die werden gebruikt als geïmproviseerde crashbarrières. De brandstoftank was gebroken... Toen de bijna volle tank over de  hete motor goot, ontplofte de Lister-Jaguar. Het kostte wat tijd van gendarmes om Archie uit het wrak te verwijderen. Toen hij uiteindelijk vrij werd getrokken was hij over het grootste deel van zijn lichaam vreselijk verbrand. Archie is naar het dichtstbijzijnde hoofdziekenhuis in Luik gebracht, maar het was maar een slechts kwestie van tijd, hij was 31 jaar oud. Met Archie's dood was ook hart van het Lister-team weggehaald. Ze eindigden met het seizoen 1958, namen een paar wedstrijden met verschillende bestuurders en een verbeterde 'Knobbly'. Het team werd eind 1959 opgeheven. Auto's werden nog steeds ontworpen en gebouwd voor klanten, maar het fabrieksteam was weg, de bestaande auto's en uitrusting werden verkocht.



Memorial van Archie Scott-Brown

Archie was een van de vergeten helden van de race. Het zou betuttelend zijn om te zeggen dat hij Groot-Brittannië's grootste gehandicapte racerijder was. Archie was het niet gelukt om als iets anders dan 'een racer' te worden beschouwd. Toen Archie overleed, had hij 71 wedstrijden gewonnen, waaronder 15 internationale overwinningen. Hij nam ook 34 tweede plaatsen en 12 derde. In zijn memorial bij Snetterton (zijn thuiskring) staat buiten het VIP-centrum. Zijn afkorting luidt gewoon: 'Hij vertegenwoordigde alles wat het beste was in de sport.'

Groet,

C.G. de Beaufort

         
« Laatst bewerkt op: 26 mei 2017 - 10:43:46 door C.G. de Beaufort »

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 736
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1160 Gepost op: 06 juni 2017 - 16:28:38 »
De eerste wedstrijd van Formule 1, gehouden op Silverstone dd. 13/05/1950

De Britse GP van 1950 werd voor het eerst een Formule 1 race gehouden op 13 mei 1950 op Silverstone in Engeland. Het was de eerste wereldkampioenschap race in het moderne tijdperk, evenals de vijfde Britse GP en de derde werd gehouden in Silverstone na de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog. Het was de eerste race van het World Drivers Championship en de vijfde race van het seizoen. De race, die meer dan 70 ronden bestreden, werd gewonnen door Nino Farina voor het Alfa Romeo-team na het starten van de pole in de tijd van 2:13:23.6 met een gemiddelde snelheid van 146.378 km/h.



Luigi Fagioli eindigde als tweede in een andere Alfa Romeo en Reg Parnell werd een derde. De race volgde op de Pau Grand Prix en de San Remo Grand Prix (Fangio), de Richmond Trophy (Parnell) en de Grand Prix van Parijs (Grignard).



Race, gehouden op 13/05/1950, het is in kleur...

Gehouden op 13 mei op Silverstone en ook voor 1950 aangewezen als de Grand Prix van Europa, werd bijgewoond door George VI, Koningin Elizabeth, Prinses Margaret en Earl & Countess Mountbatten van Birma. In totaal waren er 22 tegenstanders, 21 voor race en 11 die zich gekwalificeerd hadden. Nummers 7 en 13 werden niet toegewezen. Het fabrieksteam van Alfa Romeo arriveerde op het circuit met vier 158s, gereden door Fangio, Farina, Fagioli en binnenlandse bestuurder, Parnell. Ferrari had besloten niet deel te nemen aan de race, maar er waren een handvol Maserati's, een van hen was een fabrieksauto voor Monaco racer Chiron. Het team Scuderia Ambrosiana kwam met twee auto's voor Hampshire en Murray, het team Platé kwam met twee bestuurders van aristocratische oorsprong, nl. de prins Bira en Toulo de Graffenried. Fry kwam met een privé-Maserati, hij zou 2 maanden later door een crash overlijden en het team Scuderia Milano met Bonetto, maar hij deed niet mee. Talbot-Lago had twee fabrieksauto's in de traditionele Franse lichtblauwe kleur gestuurd, gereden door Giraud-Cabantous en Martin. Andere prive-Talbots werden ingevoerd door Rosier, Etancelin en belgische Claes, die in een gele auto reed. De rest van het veld bestond uit lokale machines, waaronder vier E.R.A.s en twee Altas, in Britse racegroen. Farina was het snelst in kwalificatie en de andere drie Alfas waren naast hem op de voorste rij. De tweede rij bestond uit Bira in een Maserati en de twee fabrieks Talbots. Overeenkomstig de standaard op dat moment bestond de rest van de kwalificatie uit rijen van vier en drie afwisselend tot de zesde rij. Er werden 21 bestuurders uit 9 landen vertegenwoordigd op Silverstone, 4 uit Frankrijk, 2 uit Italië, 1 uit België, Ierland, Monaco, Argentinië, Thailand en Zwitserland. Engeland werd vertegenwoordigd door 9 bestuurders. De wedstrijd trok 200.000 toeschouwers! In het begin van de wedstrijd nam Farina de leiding met Fagioli en Fangio die'm achtervolgden. In de vroege ronden wisselden ze meerdere malen van elkaar om de toeschouwers te amuseren. Fangio viel tenslotte uit met motorproblemen en Farina leidde Fagioli met 2,6 seconden, met Parnell een verre derde (52 sec) ondanks het feit dat hij tijdens de race een haas geraakt had. De dichtstbijzijnde uitdager voor Parnell was Giraud-Cabantous, maar die had al twee ronden opgelopen. Nino Farina leidde voor 63 ronden (1-9, 16-37 en 39-70) en werd de winnaar van de race, Fagioli leidde de race voor 6 ronden (10-15) en Fangio voor 1 ronde (38). Fagioli zou in 1952 overlijden tijdens een minimale crash op Monaco na 3 weken wegens interne bloedingen.

Groet,

C.G. de Beaufort

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 736
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1161 Gepost op: 08 juni 2017 - 14:23:55 »
Prins Bira



Hij was geboren op 15 juli 1914, de Prins Bira of Siam - nu Thailand - was de eerste en tevens de laatste Thai die in Formule 1 heeft gereden. Van 1950 t/m 1954 hij reed in de  Maserati, Gordini en Connaught teams, om maar wat op te noemen. De redenen waren duidelijk, hij was van blauw bloed en niet veel mensen konden een auto kon kopen voor de mededinging in de vroege jaren 1900, laat staan ​​voor privégebruik. In de jaren daarna werd de jonkheer Carel Godin de Beaufort en John Chrichton-Stuart, ook wel bekend als de graaf van Dumfries (je kent hem alleen als Johnny), onderweg naar Formule 1. De Duitse nobele Wolfgang Von Trips werd bijna wereldkampioen. Al bijna twee decennia speelde een korte, bescheiden, Aziatische prins ook een grote rol in de internationale motorracerij. In 1932 werd Bira verliefd op motorraces en kreeg hij een MG Magna voor zijn 18de verjaardag door Prins Chula, hoewel hij schriftelijk toestemming moest krijgen van zowel zijn neef als de koning voordat hij kon racen. Als een 21ste verjaardagscadeau kreeg Bira een nieuwe, veel krachtiger ERA, die hij "Romulus" noemde. Hij had onlangs een jonge Scandinavische dame ontmoet bij een feestje die een avondjurk van lichtblauw en geel droeg, dus Bira had de auto in dezelfde tinten geschilderd en deze zouden de nationale racingkleuren van zijn land worden. In 1935 vestigde Chula de White Mouse Racing-team om Bira te ondersteunen in de 1,5 liter Voiturette-klasse en om de leiding te nemen. Een tweede ERA werd gekocht, die gedoopt als "Remus", dat werd uitgevoerd op de lokale Britse evenementen te rijden, terwijl "Romulus" werd gebruikt voor de internationale campagne van het team. Het team begon goed, afgerond 2e in de Grand Prix de Dieppe in Frankrijk, ondanks het feit dat men moest stoppen door het vervangen van bougies. In 1936 zou nog eens met vier overwinningen, met daarna tien tot 1939, waar het begin van de oorlog de internationale races gestopt werden. Na de oorlog in 1949 stopte Prins Chula zijn team en Bira nam zijn auto's mee naar de Zwitserse team van Enrico Plate waarmee hij de Zweedse Grand Prix zou winnen, alvorens hij met de nieuwe Formula 1 zou deelnemen.



Bira in de Gordini in 1952

Hoewel hij slechts in 1950 in vier Grands Prix deelnam, behaalde Bira een 5e plaats in Monaco, zijn tweede race en een 4e plaats bij de volgende race, de Zwitserse GP. Tegen het einde van het jaar was zijn verouderende Maserati zowat versleten, maar hij slaagde er nog in om de achtste in het inaugurale kampioenschap van het seizoen te komen. Voor het volgende jaar, verving Bira zijn Maserati's motor met een Osca V12, maar kon alleen een winst behalen in een non-championship race in Goodwood. In 1952 ging hij rijden voor het team Gandini, maar hij eindigde slechts op een 10e en 11e plaats. In 1953 liet Connaught hem in de steek, voordat Bira in 1954 met z'n eigen team zijn eigen nieuwe Maserati 250F had aangeschaft.



Bira in zijn Maserati 250F op de Franse GP 1954

Dit veranderende fortuin hielp Bira tot een 6e plaats in België GP en nog een 4e plaats in de Franse GP, zijn laatste World Championship(*) punten. Hieronder zie je een belangrijke documentaire over Bira.



Overlijden van Bira

Op 23 december 1985 viel een oudere man in het metrostation Baron's Court in Londen, geraakt door een hartaanval. Er kon geen identificatie op hem gevonden worden dan een briefje in zijn zak, handgeschreven in een onbekende, vreemde taal. Schotland Yard stuurde het naar de Universiteit van Londen om te analyseren, waar het werd geïdentificeerd als geschreven in Thais en gericht aan Prins Bira. De Thaise ambassade werd dit medegedeeld en men ontdekte dat hun voormalige prins een vergeten held was die ooit een internationale impact op Thailand had gemaakt. In de Silverdtone paddock heeft een bronzen basis reliëf op een fontein, waar de motorsport-fans voor altijd kunnen kijken naar een voorbeeld van B.Bira, de Prins van Siam. Thailand heeft een Bira Circuit, gevestigd net buiten Pattaya, naar hem vernoemd.

Groet,

C.G. de Beaufort

(*) https://en.wikipedia.org/wiki/Birabongse_Bhanudej





« Laatst bewerkt op: 08 juni 2017 - 14:28:26 door C.G. de Beaufort »

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 736
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1162 Gepost op: 12 juni 2017 - 17:20:39 »
Jean Behra, de dapperste...



Loopbaan van Jean

Jean Behra had nog nooit een F1-race gewonnen, maar het vertelt niet hoeveel vaardigheid en dapperheid hij in zich had. Geboren in Nice op 16 februari 1921, werd Behra geplaagd door de verschrikkelijke crashes die hij meemaakte gedurende zijn loopbaan als racer. Een voorzichtige racer zou zijn bakens verlegd hebben, maar bij Jean was een onverschrokkenheid zijn deel. In een van de crashes gemaakt in de Dunrodt TT 1955, waarbij Jean zijn Maserati liet omslaan, werd een deel van zijn oor afgescheurd door z'n bril waardoor een arts een plastisch oor kreeg aangemeten. Hij maakte humor met de vreemde mensen door deze op z'n oor te laten slaan. Hij was een voorloper van Surtees, die eerst een motorsport-carrière had gehad, voordat hij zich ging toeleggen op de autosport. Jean begon zijn motorsport op 2 wielen, van een fietsend kind tot hij op een leeftijd zo'n 27 motorfietsen had gehad. Na de oorlog zou hij een motor van Moto Guzzi 4 nationale motortitels behalen. Op een van deze evenementen op Mont Ventoux circuit, reed hij voor gein in een Maserati. Hij besliste dat wanneer het zich voordeed, op een autosport-carrière toe te leggen. Na verschillende klasseringen met een Talbot en een Simca, waarbij de laatste een 3e plaats bereikte in de Monte Carlo Rally. Tussen zijn extreem succesvolle motor carrière en opvallende auto-optredens was Jean onder de aandacht gekomen van een man genaamd Amedee Gordini. Gordini leidde het Simca-Gordini Formule 2 team en naast de tekende Behra, de mede-Franse race-fanaten Maurice Trintignant, Andre Simon en Robert Manzon. Onfortuinlijk, de wagens hadden een tekort op de efficiency en moeilijkheden met de start.  Echter, hij was in staat om zijn moed te tonen bij de 1952 Reims Grand Prix, anders bekend als de Grand Prix de la Marne. Hij werd de  winnaar daar, ondanks dat het geen F1-race was



Jean(4) in de Gordine-Simca houdt Taruffi(12) Ferrari af in de Franse GP in 1952

In 1953, Jean leed aan rugpijnen op Pau, ook geen F1-race, maar het was niet ongebruikelijk dat een F1-racer niet deelnam aan andere kampioenschappen evenementen en het was een testament voor Jean's liefde voor het racen dat hij aan zoveel races zou deelnemen. Hij zou in Pau, Montlhery en Cadours winnen, maar ook buiten het officiële F1-kampioenschap. Uiteindelijk gefrustreerd van de inspanningen van Gordini die hem niks opleverde, ging hij rijden voor Maserati in 1955. Terwijl dit duidelijk een beter team was, had hij ook een sterke oppostiie van de Mercedes met Fangio en Moss. Hij was opnieuw de winnaar van GP Pau, maar wederom geen F1-race. Dat was de hele frustratie voor Behra de komende jaren. In 1956 verliet Moss Mercedes-team en eindigde in Maserati, waar Stirling de Monaco -en Italian GP's won. Uit zijn gebrek aan succes in Formule 1 was geen verband met zijn talent. Behra won de 1000 km sport car evenementen van Nurburgring en Parijs, evenals de Cortemaggiori sportscar race bij Monza die deelde met Luigi Musso. Gedurende de GP van Rome, zette hij een gemiddelde van 174 km/u neer rond het circuit. Op dit punt, was er geen kwestie van de Jean zijn immense dapperheid, terwijl hij juist herstellende was van andere crash. Hier haalde hij de meeste punten van het WDC in 1956, hij werd de 4e in het F1-kampioenschap.(*)



Jean met zijn Maserati 250F in GP Frankrijk (Rouen) van 1957

Als je een bijgelovig man was, dan zou je denken dat de talrijke crashes zijn lot zou keren, maar Jean liet dit niet toe en dat was het beste voor hem. In 1958 verhuiste hij naar het BRM-team. Maar ook daar  kwamen ongelukken voorbij. In Goodwood faalde de remmen, wat Behra een zware crash resulteerde in een stenen chicane, evenzo ook bij de Aintree GP. Hij ontsnapte aan een verwonding in Silverstone, zijn bril werd vermorzeld. De F1-kampioenschap behandelde hem niet goed, maar hij was beter in sportcar-race, winnend in de Nürburgring, Avus, Reims en Mont Ventoux. Jean moest in 1959 zijn grote kans krijgen, toen hij tekende bij het Ferrari-team. Behra won samen met teamgenoot Tony Brooks in Aintree, maar ongelooflijk was dit nog steeds een non-championship gebeurtenis. Na de franse GP Reims waar de Ferrari-racer Tony Brooks de race won. Behra kwam terug in de pits met een gebroken zuiger en was ervan overtuigd dat zij Brooks voor hem de voorkeur had gegeven. Na een verhitte discussie met Tavoni gaf Behra een kaakslag op de baas, evenals bij een andere beveiliger en werd onmiddellijk ontslagen van het team. Voor Behra was dit een gemengde zegen, want hij had nu tijd om zich te concentreren op zijn eigen project, een Formule 2-auto, evenals een Porsche RSK bij sportcar events. De eerste van deze gebeurtenissen was op het Avus circuit in de buurt van Berlijn, maar drie weken na zijn ontslag uit het Ferrari-team.

Death of Jean

Het Avus was een krankzinnige circuit, zelfs voor mindere, veiligheid bewuste dagen. Het bevatte ongeveer twee 8 km rechte stukken langs openbare wegen die deel van de Autobahn snelweg, gekoppeld door twee hoeken. Het ene was een langzame strakke haarspeld, terwijl de andere een monsterlijke gebonden platte curve was die een 43 graden helling bezat.



Dit is twaalf graden steiler dan dat in Daytona Internation Speedway. De snelheid was gemiddeld 260-270 km/u en het was hier dat Jean zijn Porsche reed op een dag met zware regen en een nat en glad oppervlak. Jean passeerde Brabham bij ongeveer 177 km/u bij het binnengaan van de helling, toen de achterkant van zijn Porsche uitstapte. Poging dit te corrigeren, begon Jean in steeds meer tegenstuur te geven, terwijl hij ook hoger en hoger de helling opklimt. Eindelijk bereikte de Porsche de top van de helling en werd in de lucht gegooid. Het landde op de helling, waar het bleef rusten tijdens de race die gewoon door ging.



Fatale crash van Jean

Jean werd uit  de auto gegooid en katapulteerde door de lucht waar hij tegen 1 van de acht vlaggenpalen belandde. Als een lappenpop sloeg hij tegen de paal aan en stierf onmiddellijk met massale hoofdbeschadigingen. Ook brak ook de meeste van zijn ribben in de botsing. Jean's begrafenis vond plaats zes dagen later in Nice, een gebeurtenis die 3000 mensen hun rouw getuigden in de straten van zijn geboortestad. F1 behandelde nooit Jean evenals zijn talent en op zijn laatste dag werd een laatste belediging nooit opgelost. Terwijl de race-gemeenschap zich bleek te respecteren aan Behra, was een opmerkelijke afwezige, Enzo Ferrari. Hij had Jean pas een paar dagen voor zijn fatale ongeval ontslagen en nooit de dood van zijn voormalige racer erkend noch een vorm van herinnering gestuurd aan de begrafenis. Tja...

Groet,

C.G. de Beaufort

(*) https://en.wikipedia.org/wiki/Jean_Behra




C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 736
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1163 Gepost op: 14 juni 2017 - 09:58:12 »
De dodelijkste F1-wagen - de Honda RA302

Na een nipte win voor Honda in de de Italie GP in 1967, bracht in 1968 de Japanese fabrikant 2 models in voor de Formule 1. De eerste was de Honda RA301, die een V8 motor had van het vorige seizoen. Hij deed mee in 11 races met als resultaat 1 pole, 1 snelste ronde en 2 podiums.



Honda RA301

Maar dat is niet de wagen waarvan ik wil vertellen, we gaan verder. De Honda RA302(1*), dit was de wagen waarom de fabrikant géén ontwikkeling meer gaf aan de RA301. Ze hadden juist de focus gericht op RA302. Wat zo innovatief was aan de RA302 waren zijn eigenschappen met een magnesium-chassis, het was luchtgekoeld en het had 430 pk, dat was hetzelfde als de watergekoelde motoren in die tijd. De motor was gekoeld door een conisch systeem wat gebruikt maakt van venturi-systeem. Twee grote luchtinlaten aan de beide van de cockpit werd geleid in een smallere pijp waar de moleculen sneller gaan. Zodoende werd de motor voldoende gekoeld, zonder een fan te gebruiken. Apart van dit, de motor had koelvinnen aan de onderzijde die ook de regelmatige luchtstroom gebruikt als koelmiddel(2*).



Honda RA302

Zo ook, de Japanse fabrikant was er aan gelegen om de wagen licht te maken, zo'n 500 kg, dus ze produceerden de auto een magnesium chassis. Enfin, dit was errug dom... Magnesium, zowel fijn verdeeld als in gesmolten toestand kan het zeer heftig reageren met water en is het materiaal uiterst brandbaar... Maar goed, in de 'theorie' was het okay en het werd besloten dat John Surtees de auto zou testen. Deze deelde teambaas Nakamura dat het onmogelijk was om enige afstand te rijden en dat ze niet wilde deelnemen aan de race. Hij wilde de magnesium vervangen door aluminium en motor was constant overhit, dit moest eerst opgelost worden. Ondertussen was Soichiro Honda, de stichter van Honda, juist op eenn handelsmissie in Frankrijk deze week en onder de invloed van de locale vertegenwoordigers, besliste hij dat de RA302 zou rijden met een Honda-France standaard met de populaire huurling Jo Schlesser, een 40-jarige Franse racer. Surtees, evenals de teambaas Nakamura, waren er niet van op de hoogte, tot het eerste deel van de training.



Jo Schlesser met de Honda RA302 op de Franse GP in 1968

Terwijl de normale racer Surtees weigerde in de auto te rijden, hij omschreef'm als onveilig en een potentiële 'deathtrap', was Jo Schlesser die maar twee F1-GP met een Formula-2 auto had gereden, hij prijsde dat voor de 1e keer in een Formule-1 auto mocht rijden.



Jo Schlesser met de Honda RA302 voor de crash

Als de vlag neergaat op de Franse GP is dit het debuut van de Honda RA302. Na 2 ronden gebeurd er een verschrikkelijk ongeluk met de RA302, de auto verliest de macht over het stuur en crashte in de Frères bocht. De magnesium van de  Honda en 58 rondes van brandstof ontbrandde onmiddelijk en in een paar secondes waren de auto, zijn rijder door vlammen bedekt, Jo Schlesser had geen kans te overleven...



GP van Frankrijk in 1968 met de crash van Jo Schlesser. Hier zie o.a. een brandblusman met water... en de vlammen laaien op

Uiteraard ging de race door. Doordat John Surtees het beste resultaat scoorde (2e) met RA301 voor Honda, betekende de dood van Jo Schlesser het einde van Honda in F1-racing. Een tweede Honda RA302 werd gebouwd voor de Italiaanse GP, maar Surtees weigerde erin plaats te nemen.



Hij is nu te zien bij de Honda Collection Hall. Het resultaat is : dat 1 race competitie heeft gereden en vernietigd is bij een fataal ongeluk. Een ramp, die Honda RA302...

Groet,

C.G. de Beaufort

(*1) https://en.wikipedia.org/wiki/Honda_RA302
(*2) https://www.f1technical.net/f1db/cars/232/honda-ra302


C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 736
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1164 Gepost op: 16 juni 2017 - 13:51:55 »
Supercharged GP-bolides van 1924 tot 1939



Prachtige beelden, vooral in het 2e deel van deze documentaire.

Groet,

C.G. de Beaufort


C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 736
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1165 Gepost op: 17 juni 2017 - 12:30:46 »
Helmuth Koinigg ongeluk



Hij nam in 1972 deel aan 3 F1-kampioenschappen in een Surtees TS16, 2 starts en zero punten. Ik heb er enige tijd over nagedacht, maar het hoort erbij, óók degene die afschuwelijk zijn. Hier zijn de image's :

http://i68.tinypic.com/2lms4ys.jpg

Een gruwelijke crash van Helmuth Koinigg(*1) op Watkins Glen(*2) in 1974, 43 jaar terug. De vangrail ging alleen aan de onderkant open, waardoor Koinigg onthoofd werd.

https://spinsmag.files.wordpress.com/2014/01/koinigg.jpg

Het hoofd van Koinigg...

Het ongeluk deed denken aan de dood van Formula 1 racer François Cevert van hetzelfde evenement in het voorgaande jaar. In de kwalificatie voor de 1973 Verenigde Staten Grand Prix, Cevert ging te wijd in de bocht, crashte in de vangrail en Cevert werd gehalveerd. Hij was op slag dood. Vanwege dit ongeval van Koinigg, stelde de FIA een reeks verbeteringen in aan van de veiligheid-eisen.



R.I.P

Groet,

C.G. de Beaufort

*1 https://en.wikipedia.org/wiki/Helmuth_Koinigg
*2 https://en.wikipedia.org/wiki/Watkins_Glen_International

« Laatst bewerkt op: 17 juni 2017 - 23:24:06 door C.G. de Beaufort »

Edwin90

  • Redactielid
  • GPPits God
  • *****
  • Berichten: 2512
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1166 Gepost op: 17 juni 2017 - 21:31:16 »
Ik heb even de img tags weggehaald. Nu kan iedereen voor zichzelf beslissen of ze dergelijke foto's willen zien.

Mickey

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 798
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1167 Gepost op: 17 juni 2017 - 23:17:00 »
Lekker grafisch wel. Not for the faint hearted.

C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 736
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1168 Gepost op: 18 juni 2017 - 16:35:32 »
Prince Bira won de éérste GP op Zandvoort



Bira houdt ternauwernood Rolt af en wint de Nederlandse GP



De eerste race vond plaats op 7 augustus 1948(*1), onder de titel van de Zandvoort Grand Prix. Het werd gewonnen door Prince Bira(Thai,*2) in een oude Maserati met de Britse racers Tony Rolt en Reg Parnell achter'm aan.

Groet,

C.G. de Beaufort

(*1) https://en.wikipedia.org/wiki/Dutch_Grand_Prix
(*2) zie terug, de post nr. 1161




C.G. de Beaufort

  • GPPits groupy
  • ****
  • Berichten: 736
    • Bekijk profiel
Re: Vandaag in de F1-geschiedenis....
« Reactie #1169 Gepost op: 20 juni 2017 - 09:42:03 »
Richard Seaman



Richard Seaman

In de jaren van voor de WW2. De nazi's pompten veel geld in de automobiel-industrie. Hitler had b.v. de Mercedes en Auto Union elk zo'n 250.000 Mark per jaar gegeven voor het ontwikkelen van de auto's. Richard Seaman(GB,*1) was een buitenlandse racer in de Mercedes W154(1938-1939) met o.a. Manfred von Brauchitsch(D), Hermann Lange(D) en Rudolf Caracciola(It).



Mercedes W154

De Mercedes W154(*2) bereikten toen dezelfde snelheid als de hedendaagse F1-wagen. Specificaties :

Mercedes-Benz W154 GP 3 Liter
--------------------------------------------
Design: Sailer / Wagner / Heess / Uhlenhaut
Motor: M154 V12 60 °, 67 x 70mm = 2962cc, 4 kleppen / cyl, 2 x Roots supercharger, 425-474 pk
Transmissie: 5 speed versnellingsbak aan achteras. ZF differentiële
Chassis: ovaal buizenframe
Ophanging: Voor: onafhankelijke ophanging met draagarmen, schroefveren, hydraulische dempers
achterste: De Dion as torsiestaven, cockpit verstelbare hydraulische dempers
Afmetingen: wielbasis: 272 cm, spoor: 147/141 cm
Gewicht : 980 kg
Jaar : 1938, 14 auto's gebouwd
Supercharge : M154 L 180 mm Ø 106 mm (2 stuks)     

Btw, in de vroege jaren (1934), de Mercedes was nét over de 750 kg wat de auto maximaal kon wegen. Maar, de Mercedes-monteurs schrapten de race-kleur eraf, de auto woog toen zo'n 750 kg en, de 'Silveren Arrow' was geboren...

Hieronder het verhaal en de dood van Richard Seaman :



Groet,

C.G. de Beaufort

*1 https://en.wikipedia.org/wiki/Richard_Seaman
*2 https://en.wikipedia.org/wiki/Mercedes-Benz_W154